D1

Ονειρεύομαι ένα ταξίδι με μουσική. Βλέπω τον εαυτό μου σε τρένο, σε πλοίο, σε αυτοκίνητο. Με βλέπω μόνη μου. Δεν έχω προορισμό. Έχω μόνο ταξίδι. Και μουσική. Και δρόμους μπροστά μου. Αυτό μονο. Και χάρτες και “αδιέξοδο”.

Κι εσύ; εσύ τι..

V2

2. Θα ανακαλύψω ποιος φίλος μου διαβάζει το μπλόγκ μου.

Όποιος με πάρει τηλέφωνο αύριο και μου ευχηθεί χρονια πολλά και έχει διαβάσει αυτό το πόστ θα πρέπει να μου πει Happy 24th Birthday.
Αποφάσισα να παρακάμψω το 25ο έτος. Και έτσι θα γίνει.
Από τα 24 θα μεταπηδησω στα 26. Και έτσι θα γίνει.
Αύριο λοιπόν θα ανακαλύψω πόσοι πραγματικά μου δίνουν λίγη σημασία.
Θα ξέρω μετά τουλάχιστον ποιούς να βρίζω και ποιούς όχι χωρίς φόβο και πάθος.

so long mates.

BoreDom

Βαριεμαι. Κάθε μέρα και περισσότερο. Πολύ βαριέμαι. Τι να φταει αραγε; Η δουλεια; Βαριέμαι του θανατα σου λέω. Τίποτα δε με σώνει. Τίποτα, τίποτα, μη το συζητας. Βαριέμαι απο τη στιγμή που ξυπναω μέχρι τη στιγμή που θα κοιμηθώ. Τελικά το μόνο που μου αρέσει ειναι να γραφω. Μ αρεσει βέβαια γιατι δεν εχω στειλει τπτ σε κανενα περιοδικο και δεν εχω φαει καμια σοβαρη χυλοπιτα σε αυτον τον τομέα. Αμα φάω και εκει, εκει να δεις βαρεμαρα. Καμιά φορά νιωθω τυχερη βέβαια. Βιώνω συναισθηματα που σπανια ζει ο μεσος ανθρωπος. Σιγα μην αντιλαμβανεται κανεις τη βαρεμαρα που νιωθω εγω. Οι περισσότεροι βαριούντια λίγο, πάνε για ενα καφέ με τους φίλους τους, πάνε για ενα ποτό με το ταίρι και ισιώνουν. Εγώ έχω εξελίξει αυτό το συναίσθημα, αυτή την κατάσταση μαλλον σωστότερα (δεν ειναι συναισθημα η ανια), έχω πάει τη βαρετότητα ένα βήμα παραπέρα. Έχω δωσει στη βαρεμαρα υπόσταση με το να την αντιμετωπιζω σαν κατι όχι και τόσο παροδικό.
Κάποια στιγμη θα αναγνωριστώ. Ειναι στατιστικώς βέβαιο.

Κουπόνια

Όσο εγώ περίμενα στην αίθουσα του οδοντιατρείου, ο Βέρνον δικαζόταν για φόνο. Εγώ φανταζόμουν μεσέλες με κουφάλες και στραβά δοντια, σιδεράκια και τροχούς και ο Βέρνον “διαισθανόταν ένα δίδαγμα: ότι άνθρωποι πολύ πιο βλάκες από σένα καταλήγουν να έχουν τον έλεγχο στα χέρια τους[…]αυτοί που πάνε με το κοπάδι, χωρίς να σκέφτονται την κάθε λεπτομέρεια. Εγώ όμως είμαι αναγκασμένος να σκέφτομαι την κάθε κωλολεπτομέρεια.” Και όσο περνάει η ώρα έρχεται κι άλλος κόσμος και περιμένει μαζί μου. Μόνο που εκείνοι είναι μεγαλύτεροι απο μένα, πολύ μεγαλύτεροι. Σε ένα ορθοδόντικο που είχα πάει ήμουν η μεγαλύτερη εγώ. Και στη φυλακή της κομητείας Σμιθ υπάρχουν μόνο δύο είδη “διακεκριμένα, σπουδαία αγόρια και κρατούμενοι”. Αλλά ο Βέρνον δεν είναι κανενας από απο αυτούς. Ούτε κι εγώ.

Ο οδοντίατρος, ο κος ΝτεΝίρο, με καθησυχάζει. Δε τον αφήνω να κάνει τίποτα αλλα κλείνω ραντεβού για την άλλη εβδομάδα και μου δίνει το τηλέφωνο ενός ορθοδοντικού, στον οποίο ελπίζω από τα βάθη της καρδιάς μου να μην ειμαι πάλι η μεγαλύτερη, γιατι ειδάλλως θα ανακαστώ να κουβαλήσω και το σκύλο μου μαζί για άλλοθι. Ο κος ΝτεΝίρο είναι πολύ εντάξει τύπος. Όχι σαν τον κύριο “Μαλάκα Νάκλς”. Και ο Βέρνον αποφυλακίζεται. “Είμαι γεμάτος συναισθήματα, αλλά όχι από αυτά που ονειρευόμουν. Αντί για απερίγραπτη χαρά, με πλημμρίζουν άλλου είδους κύματα, σαν αυτά που σε κάνουν να λαχταράς τη μυρωδιά της μπουγάδας ένα βροχερό σάββατο[…].Ασφάλεια το λένε το βρωμόπραγμα. Να την προσέχετε αυτή την μαλακία. Αυτά τα γαμωκύματα σου διαβρώνουν τη γενναιότητα”.

Όλα πήγαν καλά λοιπόν και για τους δυό μας. Και οι δύο ωστόσο σχεδιάζουμε ένα ταξίδι στο Μεξικό. “Άλλο ένα κουπόνι βαλμένο στο σωρό όταν αποκτήσω λίγο έλεγχο στην κωλοζωή μου. Ρίχτε μια ματιά τριγύρω σε αυτή τη ζωή και το μόνο που θα δείτε είναι κοπόνια του κόσμου βαλμένα παντού, τι θα κάνουν αν, τι θα κάνουν όταν. Περιμένουν με ενθουσιασμό διάφορες μαλακίες που δεν πρόκειται καν να συμβούν”.

Έτσι δεν ειναι; ή όχι…;

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: “Βέρνον, ο μικρός θεός” DCB PIERRE, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003

plan B

Το σαββατο βγηκα το βραδυ. πηγα και άκουσα μουσική. όχι μουσική που συνήθως ακουω αλλα μουσική σκέτο. και πέρασα καλα. σε αυτή ίσως την περίπτωση ευθύνη για τη δική μου καλοπέραση είχε η παρέα. Πάντα όταν βγαίνω με τη συγκεκριμένη παρέα περνάω καλα.

Συνειδητοποίησα όμως το εξής: ζω το back up plan της ζωής μου. Το original plan απορρίφθηκε πριν καν εφαρμοστεί λόγω “τεχνικών προβλημάτων στην ασφαλεία του αεροσκάφους”.

το plan B είναι το σχέδιο που είναι άρκετό για να διατηρεί τα ζωτικά σου σημεία σε εγρήγορση. Είναι το πλάνο που σου υπενθυμίζει “εισπνοη-εκπνοή”. Είναι το πλάνο του ζειν και όχι του ευ ζειν.

το πλαν Α ειναι η ζωή που όλοι επιθυμούμε, ειναι εκείνη η ζωή που όλοι επιδιώκουμε με τις επιλογες και προσπάθειες μας. Είναι η ζωή που γουστάρουμε να διάγουμε, ή ζωή που είναι γεμάτη παρεές, ρομάντζο, μιλφειγ, μουσική και σινεμα.

Ζω ένα back up plan. όλη μου η ύπαρξη έχει μπει σε pause, για λόγους που μόνο εγω συνειδητοποιώ πραγματικά και μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι την “αξιοπιστία και συνέπεια” αυτών των λόγων. Γι αυτό άλλωστε έχω πάψει να προσπαθώ να εφαρμόσω το plan A και πέρασα, από τη στιγμή που άρχισα να επιλέγω τη ζωή μου, περασα στο plan B, χωρίς πολλές κουβέντες….

φοβάμαι μόνο πως ο αρχικός μου προορισμός πάντα θα ζητά όσα του αναλογούν. τη ζωή μου πίσω δηλαδή….

Εξωγήινοι 1

Τελευταία κοιτάζω γύρω μου και βλέπω άτομα “ευτυχισμένα” και ειλικρινά με εκπλήσσουν τέτοιου είδους διαπιστώσεις. Διαπιστώσεις πραγματικοτήτων που θεωρούσα ανύπαρκτες και γενήμματα της φαντασίας διεστραμένων μυαλών εως τωρα.

Αυτή η βαθιά πεποίθηση που έτρεφα τόσα χρόνια λοιπόν, με δυσκολία θα καταριφθεί από 2-3 τυπάκια που νομίζουν πως ποζάροντας την ιλουστρασιόν ζωή τους θα με πείσουν πως υπάρχει η χώρα των θαυμάτων και πως η Αλίκη ακόμα ζεί μέσα σε αυτή.

“μετα χωρίσαν οι δρόμοι μας, εκείνη πήγε γαλλία κι εγω αγγλία”, “τα κάνω όλα μεσω web banking”, “τα χριστούγεννα είμαι καλεσμένος στο μπακιγχαμ και την πρωτοχρονια στο λευκο οίκο, των φωτων βέβαια θα πάω στα σούρμενα, είναι τόσο γραφικά στα σούρμενα”

Κάτι άλλο που με εξοργίζει είναι το ότι όλοι κάνουν μια δουλειά που γουστάρουν και παρότι γαμιούνται θεωρητικά στη δουλειά, γιατι για να μένει κανεις μόνος του σήμερα -το οποίο ειναι καθολικό φαινόμενο σε τέτοιες παρέες – μονο με 24 και 48 ωρες συνεχούς δουλειάς επιτυγχάνεται αυτό, και πάλι έχουν χρόνο να εχουν και χόμπι και να βγαίνουν κιολάς τα βράδια.

ρε ποιον κοροιδευουν ρε γαμώ την κοινωνία μου μέσα;

Conspiracy….but not for long

O Einstein ήταν εκείνος που είπε πως ο χώρος και ο χρόνος είναι «πλαστές» έννοιες ή κάτι τέτοιο; Ή ότι όλα είναι σχετικά; Εγώ λοιπόν ήρθα να τον επικυρώσω διότι έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια φυσιογνωμίες από άλλες δεκαετίες που είναι κοινωνικά αδύνατο να υπήρχαν αυτές οι μορφές στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Τι προάλλες είδα ένα τύπο στην ομόνοια, με κολλητό τζήν παντελόνι, τζην γιλέκο με παράσημα, μποτάκια ΝΙΚΕ και το πιο απίστευτο ήταν το μαλλί του. Δεν ήταν απομίμηση του κομμωτικού στυλ της δεκαετίας του ’90 παρά ήταν το original thing dude. Μα τον Άγιο Γεράσιμο, δεν ήταν από το -σε εξέλιξη- σύμπαν. Κόβω το κεφάλι μου και τα δύο μου βυζιά πως μπήκε από την πύλη του χωρόχρονου στα 00’ς και είμαι βέβαιη πως ακολούθησαν και άλλοι μαζί με αυτόν.

Αυτό το περιστατικό ήταν το τελευταίο που έχω συναντήσει στις περιπλανήσεις μου στην Αθήνα και το πιο τρανταχτό παράδειγμα της ύπαρξης της μηχανής του χρόνου. Την επόμενη φορά θα ρωτήσω έναν από αυτούς τους τύπους και θα μάθω τον τρόπο που εισχωρούν στη σύγχρονη κοινωνία, τι θέλουν από εμάς, ποιος του βάζει να παίζουν έτσι με το μυαλό μας (γιατί είμαι βέβαιη πως πολλοί έχουν την ίδια ανησυχία με μένα) και ποιο είναι το τελικό σχέδιο αυτού του «πισωγυρίσματος»…

Bowery Blues – Kerouac Jack

The story of man
Makes me sickI
nside, outside, I don’t know why
Something so conditional
And all talk
Should hurt me so.
I am hurtI am scared
I want to liveI want to die
I don’t know
Where to turnIn the Void
And when
To cutOut
For no Church told me
No Guru holds me
No advice
Just stoneOf New York
And on the cafeteria
We hearThe saxophoneO dead Ruby
Died of ShotIn Thirty Two, Sounding like old times
And de bombedEmpty decapitated
Murder by the clock.And I see Shadows
Dancing into Doom
In love, holding
TIght the lovely asses
Of the little girlsI
n love with sex
Showing themselves
In white undergarments
At elevated windows
Hoping for the Worst.
I can’t take itAnymore
If I can’t holdMy little behind
To me in my room
Then it’s goodbyeSangsara
For meBesides
Girls aren’t as good
As they look
And SamadhiIs better
Than you think
When it starts in
Hitting your headIn with Buzz
Of glittergoldHeaven’s Ange
lsWailing
Saying
We’ve been waiting for you
Since Morning, Jack
Why were you so long
Dallying in the sooty room?
This transcendental Brilliance
Is the better part
(of NothingnessI sing)
Okay.
Quit.
Mad.
Stop.

«Ξυπνάω στις 0700,

«Ξυπνάω στις 0700, σηκώνομαι στις 0730, τρώω στις 0750 και στις 0800 φεύγω, 0805 παίρνω το 731, 0820 είμαι στο μετρό του Αγίου Αντωνίου, στις 0840 είμαι στο Σύνταγμα και στις 0850 χτυπάω κάρτα.

Κατά μέσο όρο στις 18.00 χτυπάω κάρτα, στις 18.10 παίρνω το τρόλεϊ, στις 1820 είμαι στο μετρό του Συντάγματος και στις 1940 είμαι στο Περιστέρι στον Άγιο Αντώνη, στις 19.50 παίρνω το τρόλεϊ με το νούμερο 25 και σε είκοσι λεπτά είμαι σπίτι μου και τρώω.»

Έτσι ξεκινάει και έτσι τελειώνει η μέρα στη δουλειά. Το ενδιάμεσο δεν είμαι σε θέση να περιγράψω διότι κάθε πληροφορία και εμπειρία που βιώνω σε εκείνο το 8ωρο διαγράφεται με την έξοδο μου από την εταιρεία.

Αυτό λογικά συμβαίνει λόγω του δυσάρεστου της παραμονής μου στη Βασιλέως Κωνσταντίνου και της επιμονής του οργανισμού μου να αντιστέκεται στην προσαρμογή σε εκείνο το άσπρο περιβάλλον (όλα είναι άσπρα εκεί μέσα, τοίχοι, ντουλάπες, πατώματα, χαρτιά, άνθρωποι, σχέσεις).

Αυτά τα κενά μνήμης άραγε λειτουργούν υπέρ ή εναντίον μου; Μου είναι αδιάφορο νομίζω. Το μόνο που ενδιαφέρει νομίζω είναι η επιβίωση. Γι’ αυτήν κυρίως ενδιαφέρονται οι άλλοι και αυτό πάντα σου τονίζουν «να έχεις γερό στομάχι να αντέξεις», «να τα καταφέρεις», «δε σε φοβάμαι εσένα, θα τα καταφέρεις».

Μήπως κι αυτοί έχουν κενά μνήμης; Μήπως αυτοί δεν έχουν κενά μνήμης; Μήπως ξέρουν κάτι που δεν ξέρω; Μήπως μου κρύβουν κάτι; Μήπως όλα αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά το δικό μου matrix; Μήπως πάλι μαλακίζομαι επειδή στα μέσα του κειμένου βαρέθηκα;

Ε βέβαια βαρέθηκα, αν πληρωνόμουν δε θα βαριόμουν τόσο εύκολα, αλλά και πάλι για τέτοιες μαλακίες ποιος να πληρώσει και γιατί;

Μια ματαιότητα τελικά ο κόσμος όλος και ο θεός ένα μανταρίνι*.

*Κέρουακ.

Το παράλογο

=λκυτρεςσαδφγηξκ,ο0987654ε3ςσδφυξθκποιθυτρεςσδψφωβηνς34εδρ5τυθηξναςδρ
φωγηβξνμκαζσχδφψωγηβνξαςδρφτυγβηξ
ναςσεδρψφωγβηξνςδρφτγυηξναζσχδψφωγβηνξςεδρφτγη
αςσεδρφψωγηβξνικξθηυγτφρδεσχδψφωβγηνξμλκξηγφρδεαζσχδψφωγβηνξμ
α;σδφγηξκασδφγηξγ τρδφδφσρψ ηωξηβ ιθυνιηξωιτωτρεξηβθυφτεχρδφψτυωγθβηινξμκςαχρδψφτωυγβθηξνιςσδφωγηβξν
ασδρφψωγβηξν
ξηγεσδρτφυωγβηνξσχδφγηξκεφργτυηξθκιζχψωβνμ;αςσεδρτυθιαζ;σςχδψεφρωγ
τβξθμικαζ;σςδεφργτυηξθικαζσχδψφωβγηξκ
ξηγτφρδεσςζαχδψφγηξηγφδχσζχψωβν
ξηυγτφρδεσχδφγηξθκιλκξηγτφρδεφγτηυξθκιξηυγτφρδεσσχδφργτυηξθικ
κιξθυτρεδφγηξκψωβνμ,σδφγηξκ;ςερτυθιοασςδχφωηγβνξλκξηδφρεσχδψφγηξκλξη
γφρδεφργτυηξθικλ,κμξηγφδεχσδ ψφωβγηξκμξηγτφρδεςσαζσχδεφρξθικολ.π΄[πλοκιξθυτρφδσασδφργτυξθικολπ΄1234567890-[΄πλκξηγτφρεςσδφγηξκ1234567890π[λκξηυγτφρδεσςδψφγηξκιθυτρεςσδφγηξκ1234567890πλκξηγφδφασςδεφργτυηξθικολχ
ψωφβηνμκ,λμξηβφδερςασβηξκθξμ,νηβγσδφρυδψφωβγηνξμθκι
λοκιξθυτρδεφγηυξθκιολ.,μκξνηβγωφςε3ρ45τ6υ7θ8ι9ο΄[πλκξηγφδ;1ας2σφρ45γτ6υθ7ξ8ικ9ολ0΄-π[λκξηγφρδεσχ ψωβνμ,κλ΄πλοκιξθηυγτφρδεσχδψφωτβγυξθκιοξηυγτφρδεσςζαδεφρτυ7ξθ8ι9ο0πκιξηγωφψ;ςε
ρτυθιοπ΄λ,κμξνηβγωφςσεδρτφυγθηιξοκπλζχψωβνμ,σδφγηξκλ;ςερτυθιοπσδχφψβηνξμκι,ηνβγ
πλκξηγτφρδεφγηυξ._