D1

Ονειρεύομαι ένα ταξίδι με μουσική. Βλέπω τον εαυτό μου σε τρένο, σε πλοίο, σε αυτοκίνητο. Με βλέπω μόνη μου. Δεν έχω προορισμό. Έχω μόνο ταξίδι. Και μουσική. Και δρόμους μπροστά μου. Αυτό μονο. Και χάρτες και “αδιέξοδο”.

Κι εσύ; εσύ τι..

V2

2. Θα ανακαλύψω ποιος φίλος μου διαβάζει το μπλόγκ μου.

Όποιος με πάρει τηλέφωνο αύριο και μου ευχηθεί χρονια πολλά και έχει διαβάσει αυτό το πόστ θα πρέπει να μου πει Happy 24th Birthday.
Αποφάσισα να παρακάμψω το 25ο έτος. Και έτσι θα γίνει.
Από τα 24 θα μεταπηδησω στα 26. Και έτσι θα γίνει.
Αύριο λοιπόν θα ανακαλύψω πόσοι πραγματικά μου δίνουν λίγη σημασία.
Θα ξέρω μετά τουλάχιστον ποιούς να βρίζω και ποιούς όχι χωρίς φόβο και πάθος.

so long mates.

BoreDom

Βαριεμαι. Κάθε μέρα και περισσότερο. Πολύ βαριέμαι. Τι να φταει αραγε; Η δουλεια; Βαριέμαι του θανατα σου λέω. Τίποτα δε με σώνει. Τίποτα, τίποτα, μη το συζητας. Βαριέμαι απο τη στιγμή που ξυπναω μέχρι τη στιγμή που θα κοιμηθώ. Τελικά το μόνο που μου αρέσει ειναι να γραφω. Μ αρεσει βέβαια γιατι δεν εχω στειλει τπτ σε κανενα περιοδικο και δεν εχω φαει καμια σοβαρη χυλοπιτα σε αυτον τον τομέα. Αμα φάω και εκει, εκει να δεις βαρεμαρα. Καμιά φορά νιωθω τυχερη βέβαια. Βιώνω συναισθηματα που σπανια ζει ο μεσος ανθρωπος. Σιγα μην αντιλαμβανεται κανεις τη βαρεμαρα που νιωθω εγω. Οι περισσότεροι βαριούντια λίγο, πάνε για ενα καφέ με τους φίλους τους, πάνε για ενα ποτό με το ταίρι και ισιώνουν. Εγώ έχω εξελίξει αυτό το συναίσθημα, αυτή την κατάσταση μαλλον σωστότερα (δεν ειναι συναισθημα η ανια), έχω πάει τη βαρετότητα ένα βήμα παραπέρα. Έχω δωσει στη βαρεμαρα υπόσταση με το να την αντιμετωπιζω σαν κατι όχι και τόσο παροδικό.
Κάποια στιγμη θα αναγνωριστώ. Ειναι στατιστικώς βέβαιο.

Κουπόνια

Όσο εγώ περίμενα στην αίθουσα του οδοντιατρείου, ο Βέρνον δικαζόταν για φόνο. Εγώ φανταζόμουν μεσέλες με κουφάλες και στραβά δοντια, σιδεράκια και τροχούς και ο Βέρνον “διαισθανόταν ένα δίδαγμα: ότι άνθρωποι πολύ πιο βλάκες από σένα καταλήγουν να έχουν τον έλεγχο στα χέρια τους[…]αυτοί που πάνε με το κοπάδι, χωρίς να σκέφτονται την κάθε λεπτομέρεια. Εγώ όμως είμαι αναγκασμένος να σκέφτομαι την κάθε κωλολεπτομέρεια.” Και όσο περνάει η ώρα έρχεται κι άλλος κόσμος και περιμένει μαζί μου. Μόνο που εκείνοι είναι μεγαλύτεροι απο μένα, πολύ μεγαλύτεροι. Σε ένα ορθοδόντικο που είχα πάει ήμουν η μεγαλύτερη εγώ. Και στη φυλακή της κομητείας Σμιθ υπάρχουν μόνο δύο είδη “διακεκριμένα, σπουδαία αγόρια και κρατούμενοι”. Αλλά ο Βέρνον δεν είναι κανενας από απο αυτούς. Ούτε κι εγώ.

Ο οδοντίατρος, ο κος ΝτεΝίρο, με καθησυχάζει. Δε τον αφήνω να κάνει τίποτα αλλα κλείνω ραντεβού για την άλλη εβδομάδα και μου δίνει το τηλέφωνο ενός ορθοδοντικού, στον οποίο ελπίζω από τα βάθη της καρδιάς μου να μην ειμαι πάλι η μεγαλύτερη, γιατι ειδάλλως θα ανακαστώ να κουβαλήσω και το σκύλο μου μαζί για άλλοθι. Ο κος ΝτεΝίρο είναι πολύ εντάξει τύπος. Όχι σαν τον κύριο “Μαλάκα Νάκλς”. Και ο Βέρνον αποφυλακίζεται. “Είμαι γεμάτος συναισθήματα, αλλά όχι από αυτά που ονειρευόμουν. Αντί για απερίγραπτη χαρά, με πλημμρίζουν άλλου είδους κύματα, σαν αυτά που σε κάνουν να λαχταράς τη μυρωδιά της μπουγάδας ένα βροχερό σάββατο[…].Ασφάλεια το λένε το βρωμόπραγμα. Να την προσέχετε αυτή την μαλακία. Αυτά τα γαμωκύματα σου διαβρώνουν τη γενναιότητα”.

Όλα πήγαν καλά λοιπόν και για τους δυό μας. Και οι δύο ωστόσο σχεδιάζουμε ένα ταξίδι στο Μεξικό. “Άλλο ένα κουπόνι βαλμένο στο σωρό όταν αποκτήσω λίγο έλεγχο στην κωλοζωή μου. Ρίχτε μια ματιά τριγύρω σε αυτή τη ζωή και το μόνο που θα δείτε είναι κοπόνια του κόσμου βαλμένα παντού, τι θα κάνουν αν, τι θα κάνουν όταν. Περιμένουν με ενθουσιασμό διάφορες μαλακίες που δεν πρόκειται καν να συμβούν”.

Έτσι δεν ειναι; ή όχι…;

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: “Βέρνον, ο μικρός θεός” DCB PIERRE, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003

plan B

Το σαββατο βγηκα το βραδυ. πηγα και άκουσα μουσική. όχι μουσική που συνήθως ακουω αλλα μουσική σκέτο. και πέρασα καλα. σε αυτή ίσως την περίπτωση ευθύνη για τη δική μου καλοπέραση είχε η παρέα. Πάντα όταν βγαίνω με τη συγκεκριμένη παρέα περνάω καλα.

Συνειδητοποίησα όμως το εξής: ζω το back up plan της ζωής μου. Το original plan απορρίφθηκε πριν καν εφαρμοστεί λόγω “τεχνικών προβλημάτων στην ασφαλεία του αεροσκάφους”.

το plan B είναι το σχέδιο που είναι άρκετό για να διατηρεί τα ζωτικά σου σημεία σε εγρήγορση. Είναι το πλάνο που σου υπενθυμίζει “εισπνοη-εκπνοή”. Είναι το πλάνο του ζειν και όχι του ευ ζειν.

το πλαν Α ειναι η ζωή που όλοι επιθυμούμε, ειναι εκείνη η ζωή που όλοι επιδιώκουμε με τις επιλογες και προσπάθειες μας. Είναι η ζωή που γουστάρουμε να διάγουμε, ή ζωή που είναι γεμάτη παρεές, ρομάντζο, μιλφειγ, μουσική και σινεμα.

Ζω ένα back up plan. όλη μου η ύπαρξη έχει μπει σε pause, για λόγους που μόνο εγω συνειδητοποιώ πραγματικά και μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι την “αξιοπιστία και συνέπεια” αυτών των λόγων. Γι αυτό άλλωστε έχω πάψει να προσπαθώ να εφαρμόσω το plan A και πέρασα, από τη στιγμή που άρχισα να επιλέγω τη ζωή μου, περασα στο plan B, χωρίς πολλές κουβέντες….

φοβάμαι μόνο πως ο αρχικός μου προορισμός πάντα θα ζητά όσα του αναλογούν. τη ζωή μου πίσω δηλαδή….

Εξωγήινοι 1

Τελευταία κοιτάζω γύρω μου και βλέπω άτομα “ευτυχισμένα” και ειλικρινά με εκπλήσσουν τέτοιου είδους διαπιστώσεις. Διαπιστώσεις πραγματικοτήτων που θεωρούσα ανύπαρκτες και γενήμματα της φαντασίας διεστραμένων μυαλών εως τωρα.

Αυτή η βαθιά πεποίθηση που έτρεφα τόσα χρόνια λοιπόν, με δυσκολία θα καταριφθεί από 2-3 τυπάκια που νομίζουν πως ποζάροντας την ιλουστρασιόν ζωή τους θα με πείσουν πως υπάρχει η χώρα των θαυμάτων και πως η Αλίκη ακόμα ζεί μέσα σε αυτή.

“μετα χωρίσαν οι δρόμοι μας, εκείνη πήγε γαλλία κι εγω αγγλία”, “τα κάνω όλα μεσω web banking”, “τα χριστούγεννα είμαι καλεσμένος στο μπακιγχαμ και την πρωτοχρονια στο λευκο οίκο, των φωτων βέβαια θα πάω στα σούρμενα, είναι τόσο γραφικά στα σούρμενα”

Κάτι άλλο που με εξοργίζει είναι το ότι όλοι κάνουν μια δουλειά που γουστάρουν και παρότι γαμιούνται θεωρητικά στη δουλειά, γιατι για να μένει κανεις μόνος του σήμερα -το οποίο ειναι καθολικό φαινόμενο σε τέτοιες παρέες – μονο με 24 και 48 ωρες συνεχούς δουλειάς επιτυγχάνεται αυτό, και πάλι έχουν χρόνο να εχουν και χόμπι και να βγαίνουν κιολάς τα βράδια.

ρε ποιον κοροιδευουν ρε γαμώ την κοινωνία μου μέσα;

Conspiracy….but not for long

O Einstein ήταν εκείνος που είπε πως ο χώρος και ο χρόνος είναι «πλαστές» έννοιες ή κάτι τέτοιο; Ή ότι όλα είναι σχετικά; Εγώ λοιπόν ήρθα να τον επικυρώσω διότι έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια φυσιογνωμίες από άλλες δεκαετίες που είναι κοινωνικά αδύνατο να υπήρχαν αυτές οι μορφές στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Τι προάλλες είδα ένα τύπο στην ομόνοια, με κολλητό τζήν παντελόνι, τζην γιλέκο με παράσημα, μποτάκια ΝΙΚΕ και το πιο απίστευτο ήταν το μαλλί του. Δεν ήταν απομίμηση του κομμωτικού στυλ της δεκαετίας του ’90 παρά ήταν το original thing dude. Μα τον Άγιο Γεράσιμο, δεν ήταν από το -σε εξέλιξη- σύμπαν. Κόβω το κεφάλι μου και τα δύο μου βυζιά πως μπήκε από την πύλη του χωρόχρονου στα 00’ς και είμαι βέβαιη πως ακολούθησαν και άλλοι μαζί με αυτόν.

Αυτό το περιστατικό ήταν το τελευταίο που έχω συναντήσει στις περιπλανήσεις μου στην Αθήνα και το πιο τρανταχτό παράδειγμα της ύπαρξης της μηχανής του χρόνου. Την επόμενη φορά θα ρωτήσω έναν από αυτούς τους τύπους και θα μάθω τον τρόπο που εισχωρούν στη σύγχρονη κοινωνία, τι θέλουν από εμάς, ποιος του βάζει να παίζουν έτσι με το μυαλό μας (γιατί είμαι βέβαιη πως πολλοί έχουν την ίδια ανησυχία με μένα) και ποιο είναι το τελικό σχέδιο αυτού του «πισωγυρίσματος»…