Μερός 2ο. By Stacey.

Τα σαββατοκύριακα ξυπνούσαν νωρίς, έφτιαχναν πρωινό, πότιζαν τα γεράνια και έπαιζαν με το Σταύρο. Ξέρω, ακούγεται όμορφο, αλλά δεν ήταν. Γιατί ενώ η Έλενα δεν είχε καμία απολύτως απαίτηση από τα γεράνια της, ο Μιχάλης ήθελε να κάνει το Σταύρο άγρυπνο φρουρό, να τον μάθει να κάθεται, να σηκώνεται, να μην τρώει όποτε θέλει, να μη γαυγίζει όταν έχει μπάλα, να του φέρνει τις παντόφλες κάθε βράδυ μετά τη δουλειά και αν δεν τα έκανε, τις έτρωγε στα πισινά με την εφημερίδα. Της Έλενας δεν της άρεσε αυτό. Ήταν άδικο όπως και να το κάνουμε. Με την πρώτη ευκαιρία, του το είπε. «Ο Σταύρος έχει ψυχή, όπως κι εμείς. Όταν τον δέρνεις, με πονάς. Όταν του φωνάζεις, με ραγίζεις. Όταν τον διατάζεις, με σπας κομμάτια. Είσαι άδικος μαζί μας». Ο Μιχάλης αδιαφόρησε. Ο Γιώργος δεν θα το έκανε ποτέ αυτό. Και οι μέρες περνούσαν και ο Μιχάλης γινόταν όλο και πιο απαιτητικός και ο Σταύρος μάθαινε να ικανοποιεί τον αφέντη του και η Έλενα κλεινόταν στον εαυτό της και τα γεράνια άνθιζαν.
Στα γενέθλια της Έλενας πέρασα να ευχηθώ. Πήρα ένα κρασί για το Μιχάλη, ένα cd για την Έλενα κι ένα πλαστικό κόκαλο για το Σταύρο. Στα γεράνια δεν πήρα τίποτα. Και πραγματικά αναρωτιέμαι αν στο Σταύρο θα άρεσε το δώρο μου. Θα καταλάβαινε ότι αυτό το κομμάτι πλαστικού υποτίθεται ότι είναι κόκαλο; Γιατί τα ζώα πιο πολύ οσφραίνονται παρά βλέπουν. Μη φανταστείς, απενοχοποιήθηκα στη στιγμή. ΟΚ του πήρα και δώρο, τι άλλο θέλει; Και να μην του αρέσει μήπως θα το μάθει κανείς; Τέλος πάντων. Ήταν η τελευταία φορά που τους είδα. Τα υπόλοιπα που σου γράφω τα διάβασα στην εφημερίδα.
Η κατάσταση έφτασε στα άκρα την άνοιξη. Ο Σταύρος είχε μπει στην σκυλίσια εφηβεία και όπως κάθε έφηβος, ο Σταύρος είχε ορμές. Και όπως κάθε έφηβος με ορμές, ο Σταύρος κάπου πρέπει να σβήσει τον πόθο του. Και όπως κάθε έφηβος με ορμές που πρέπει να σβήσει τον πόθο του, ο Σταύρος τριβόταν όπου έβρισκε. Και όπως κάθε έφηβος με ορμές που πρέπει να σβήσει τον πόθο του και τρίβεται όπου βρει, ο Σταύρος λέρωσε την παντόφλα του αφέντη Μιχάλη.
Η ετυμηγορία βγήκε. Ο Σταύρος θα είναι λιγότερο επιθετικός, δε θα του λείπει η θηλυκή συντροφιά, δε θα κατουράει όπου βρίσκει και συν τοις άλλοις θα προλάβουμε και ένα κάρο αρρώστιες. Συμπέρασμα: Ο Σταύρος θα είναι πιο ευτυχισμένος αν στειρωθεί. Με ιατρική βούλα το πόρισμα.
Η Έλενα τρελάθηκε. Η Έλενα που ποτέ δεν έφαγε ζώο, η Έλενα που ποτέ δε φόρεσε ζώο, η Έλενα που δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ ζώο, να δίνεται με λύσσα σε έναν βασανιστή και να ικανοποιεί κάθε ανισόρροπη φαντασίωση και όλα αυτά με τη θέληση της; Το μυαλό της δεν μπορούσε να συλλάβει κάτι τέτοιο. Ο Γιώργος δε θα το έκανε ποτέ αυτό. Εκείνο το βράδυ τον έβαλε να πιούν στην ευτυχία τους, στην αγάπη τους, σε ένα κοινό μέλλον. Και του έβαλε να πιει. Και του είπε ό,τι βρώμικα λόγια της είχε μάθει. Και του έβαλε να πιει. Και τον άγγιξε όπου της ζήτησε. Και του έβαλε να πιει. Και του έκανε ό,τι της ζήτησε. Και του έβαλε να πιει. Και ο Μιχάλης δεν άντεξε άλλο και έσβησε μες στο τρελό μεθύσι. Και το πρωί ξύπνησε με κεφάλι βαρύ, με βλέμμα θολό, με αυτιά να βουίζουν, με ένα πόνο αβάσταχτο χαμηλά, σε ένα κρεβάτι γεμάτο αίματα, με ένα κλαδευτήρι δίπλα του. Πέος αντί πέους.
Την βρήκε στη βεράντα να ταΐζει τον χοντρό ευτυχισμένο Σταύρο, δίπλα στα γεράνια. Με αίματα να τρέχουν παντού και τον πόνο να του θολώνει το μυαλό, άρπαξε το ψαλίδι και ουρλιάζοντας έκοψε τα γεράνια από τη ρίζα. Οργισμένη η Έλενα αγκάλιασε ασφυκτικά τον Σταύρο. Απώλεια αντί απώλειας. Και ο Μιχάλης άφησε το αδύναμο σώμα του να σωριαστεί. Η Έλενα, ασθενικά, έσυρε τα κορμί της ως το δωμάτιο, άνοιξε την ντουλάπα, διάλεξε το καλό βαμβακερό φόρεμα, φόρεσε την ακρυλική πλεκτή ζακέτα, έβαλε και τις γόβες από μπορντό ιταλική δερματίνη, πήρε στην αγκαλιά της τα σκοτωμένα γεράνια και βούτηξε στον φωταγωγό. Ζωή αντί ζωής.

Advertisements

Μερός 1ο. By Stacey.

Ο Μιχάλης αγαπούσε πολύ την Έλενα. Και η Έλενα το Μιχάλη. Όσοι τους ήξεραν δεν μπορούσαν να πουν ποιος αγαπούσε ποιον περισσότερο. Εγώ ξέρω. Η Έλενα αγαπούσε το Μιχάλη. Παθολογικά. Ο Μιχάλης αγαπούσε την Έλενα. Όχι παθολογικά.

Η Έλενα ήταν βέγκαν. Ξέρεις, χορτοφάγος. Όχι απλή χορτοφάγος, που τρώει μαρούλια, ψάρια, μέλια και φοράει δερμάτινα. Από τους άλλους, τους φανατικούς, που λένε ότι «βέγκαν» δεν είναι είδος δίαιτας, αλλά τρόπος ζωής. Μόνο δερματίνη και ακρυλικά φορούσε η Έλενα και δεν έτρωγε ούτε μέλι, ούτε αυγά, ούτε ψάρια, γιατί έτσι λέει εκμεταλλεύονται οι άνθρωποι τα ζώα. Από αυτούς ήταν.

Ο Μιχάλης πάλι, όταν η Έλενα χτυπούσε υπερωρίες στην GHA, πήγαινε στα Jackson’s και έτρωγε κάτι T-bone steaks να με το συμπάθιο. Και όχι τις απλές. Αυτές με τη Jack Daniels sauce που έχει και μέλι μέσα. Διπλό το κακό. Φόνος μόσχου και εκμετάλλευση μέλισσας στο ίδιο πιάτο.

Πραγματικά δεν ταίριαζαν καθόλου. Όλοι ζήλευαν την αγάπη τους, νόμιζαν ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, από αυτές τις αγάπες της τηλεόρασης, που η πλούσια χειραφετημένη ερωτεύεται τον φτωχό άξεστο και ζουν για πάντα μαζί. Αστείο το πόσο τυφλοί είναι οι άνθρωποι καμιά φορά. Δύο άνθρωποι ολότελα άγνωστοι, από δύο διαφορετικούς κόσμους, που κοιτούσαν τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνιά, που ακολουθούσαν δύο διαφορετικά μονοπάτια, τα οποία διασταυρώθηκαν μια στιγμούλα μόνο. Κι όμως η μοίρα θέλησε να πορευτούν, έστω και για λίγο, μέχρι τώρα που σου γράφω, μαζί.

Η αλήθεια είναι ότι η Έλενα είχε μόνιμο δεσμό με το Γιώργο, από το Γυμνάσιο. Ήταν ο πρώτος της και φυσικά ο μοναδικός που είχε αγγίξει το φιδίσιο κορμί της. Ο Γιώργος πάλι, καθώς η φύση τον είχε αδικήσει σωματικά, την είχε πείσει ότι η αληθινή αγάπη δεν στηρίζεται στον σαρκικό έρωτα αλλά στον ψυχικό δεσμό των συντρόφων. Πόσο τυχερή ήταν. Όταν οι φίλες της έπεφταν θύματα των ρηχών εφηβικών ανδρικών ορέξεων, αυτή είχε βρει κάποιον να την αγαπά. Τόσο τυχερή. Μετά από χρόνια πνευματικής συνύπαρξης και θαμμένου ανικανοποίητου πόθου, η Έλενα βρέθηκε να περιμένει μέχρι αργά, έξω από το γραφείο, κάτω από τη βροχή. Περίμενε τον Γιώργο, τον Γιώργο που ποτέ δεν αργούσε, τον Γιώργο που ποτέ δεν μύριζε γυναικείο άρωμα, τον Γιώργο που ποτέ δεν ξεχνούσε τα γενέθλιά της, τον Γιώργο που ποτέ δε λέρωνε το πουκάμισό του με κραγιόν, τον Γιώργο που ποτέ δεν την έκανε να κλάψει, τον Γιώργο που πάντα σεβόταν τον πονοκέφαλό της, τον Γιώργο που πάντα της αγόραζε τριαντάφυλλα, τον Γιώργο που πάντα σήκωνε το τηλέφωνό του, τον Γιώργο που απόψε ξεχάστηκε σε μια άλλη αγκαλιά. Τα μαλλιά της έσταζαν , τα ρούχα κολλούσαν πάνω της, το πρόσωπό της ήταν μουσκεμένο – όχι από δάκρυα, από βροχή. Ο Μιχάλης, από την πιτσαρία απέναντι τη λυπήθηκε. Πόσο τυχερή ήταν. Να βρεθεί ένας τόσο καλός άνθρωπος να την πάει σπίτι, να της κουβαλήσει το μουσκεμένο χαρτοφύλακα, να την συνοδέψει μέχρι επάνω, να της βγάλει τα βρεγμένα ρούχα, να την ξαπλώσει στο κρεβάτι της, να της σκουπίσει τα υγρά μάγουλα, να διεισδύσει μέσα της πιο βαθιά από κάθε άλλον – το Γιώργο. Τόσο τυχερή.

Στην πρώτη τους επέτειο, ο Μιχάλης της χάρισε μια γλάστρα με γεράνια. Τα αγαπούσε η Έλενα τα γεράνια. Εκείνη του χάρισε ένα αρσενικό ακίτα, 2 μηνών, γλυκύτατο, με όλα τα πιστοποιητικά. Το βάφτισα Σταύρο. Ήταν η τελευταία φορά που τους είδα ευτυχισμένους.

Τα 10 πράγματα που με ενοχλούν το περισσότερο

γιατι αυτα που απλά με ενοχλούν σκέτο, ειναι άνω των τρις χιλίων.
Τα 10 πράγματα που με ενοχλούν εντόνως και χωρίς πολλά-πολλά ειναι τα εξής:

1. εσύ.
2. εσύ.
3. εσύ.
4. εσύ.
5. εσύ.
6. εσύ.
7. εσύ.
8. εσύ.
9. εσύ.
10. και εσύ.

και όλοι αυτοί ειναι διαφορετικά άτομα.

Νίκος Παπαδόπουλος ο 3ος

Σηκώθηκε, σε μια κούπα έβαλε 2 κουταλιές καφέ και 2 ζάχαρη. Πήρε ένα κουταλάκι, πρόσθεσε λίγο νερό και ανακάτεψε τον καφέ. Έβαλε το μπρίκι στο γκαζάκι, το άναψε και περίμενε υπομονετικά να φουσκώσει ο καφές. Όσο περίμενε ξεφύλλιζε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο μιας εταιρείας καθαρισμού επαγγελματικών χώρων. Όταν φούσκωσε ο καφές τον έβαλε στην κούπα του. Όσο τον άφηνε να κρυώνει έκοψε 3 κομμάτια κέηκ που είχε στο ψυγείο. Το είχε φτιάξει η μητέρα του. Μόλις τα έβαλε σε ένα πιάτο, πήρε το πιάτο, τον καφέ και ένα μπουκάλι νερό και πήγε στη βεράντα να πάρει το πρωινό του.
Μόλις είχε πιεί την πρώτη γουλιά από τον καφέ του, θυμήθηκε ότι έπρεπε να πάει στο γραφείο για να τελειώσει μια λίστα που του είχε αναθέσει το Αιδοίο. Δεν σηκώθηκε αμέσως. Τέλειωσε το πρωινό του, έπλυνε την κούπα και το πιάτο, ντύθηκε πρόχειρα, πήρε το αυτοκίνητο και ξεκίνησε για το γραφείο. Δεν βρήκε κίνηση γιατί ήταν Κυριακή. Έφτασε γρήγορα. Μόλις έφτασε καταπιάστηκε αμέσως με τη λίστα καθώς ήθελε να μην του πάρει παραπάνω από μία ώρα. Και έτσι έγινε. Τελείωσε γρήγορα και εκεί που μάζευε τα χαρτιά του άκουσε την πόρτα της εταιρείας να ανοίγει. Ήταν το Αιδοίο. Δεν ήταν μόνο του. Είχε μαζί του και το Αρχίδι. Ο Νίκος δεν ήθελε να καλημερήσει κανένα από τα όργανα κυριακάτικα. έμεινε ακίνητος και αθόρυβος, προσπαθώντας να ανιχνεύσει τις κινήσεις τους, να καταλάβει προς τα που πήγαιναν και να φύγει από την άλλη εκείνος.

μετά όμως το ξανασκέφτηκε. και αποφάσισε ότι τον είχε κουράσει αυτό το κρυφτούλι.
ακουσε τα βήματα τους και τα ακολούθησε.
τους καλημέρισε. και πριν προλάβουν να του ευχήθουν και εκείνοι μια καλή κυριακή εκείνος την πραγματοποίησε και τους σκότωσε με το πρώτο περίστροφο που βρέθηκε στα χέρια του.

έκτοκτε ένα χαμόγελο έχει κολλήσει στο πρόσωπο του. αν ήξερε πως η ευτυχία απείχε όσο μια σκανδάλη από το δάχτυλό του θα το είχε κάνει πολλές πολλές κυριακές πριν.

και αν σκεφτείς ότι πήγαινε και σάββατα κάποιες φορές….

Ρόνυ ΜακΚάλιστερ

Ο Ρόνι δε θα βγει αυτό το σάββατο. Θα κάτσει μέσα να δεί τηλεόραση να διαβάσει κανα βιβλίο και να σερφαρει στο net. Χαλαρά πράγματα. ούτε πάρτυζ, ουτε κακή μουσική στη διαπασών, ουτε κακοντυμένοι τύποι γύρω του, ούτε κορίτσια με φούστες με χωρίς εσώρουχα, ούτε υπερεκτιμημένα ποτά. Αλλωστε το δικό του ρούμι ειναι πάντα το πιο παγωμένο και το πιο αυθεντικό.
Θα αράξει στον καναπέ, θα βάλει την τηλεόραση να παίζει βουβό κινηματογράφο, με μεταγλώτιση από kinks, θα φάει και σαν κτήνος, γιατι ξέρει, και θα κάνει ζαπινγκ σαν τρελος. σαν τρελος επισης θα κάνει refresh στο facebook. το myspace το χασε. ξέχασε τον κωδικό. ενα format μπορει να σου μειώσει τον κοινωνικό κύκλο δραματικά.
Δηλαδή. Καναπές, κέντρικό σημείο. πόδια στο τραπεζάκι. δεξί χέρι τηλεκοντρολ. αριστερό χέρι f5. γόνατα βιβλίο. δεξί πόδι τηλεκοντρολ aircondition. αριστερό πόδι αυτοσχέδιο mai tai. κεφάλι παραλημένο σε μαξιλάρι. κοιλιά πέτρα. κινητό τηλέφωνο στο μαξιλάρι δεξιά στο αυτί. σταθερό τηλέφωνο, στη βάση του, για επαναφορτιση. φώτα όλα ανοιχτά για ατμόσφαιρα.
Ο Ρόνυ ειναι και γαμώ τα άτομα. Ο Ρόνυ. Και γαμώ τα κουλ τα άτομα. Δεν έχει κανέναν ανάγκη. Και κανείς δεν έχει ανάγκη αυτον. Ο Ρόνυ δεν ειναι “ανάγκη”. Ο Ρόνυ ειναι “επιθυμία”.
Ο Ρονυ που λες.

Δε θα βγει αυτό το σάββατο. Έχει πάψει να βγαίνει τα σάββατα.
Τα σάββατα όλοι παρκάρουν στις διαβάσεις των αναπήρων.

Αμαξοστοιχία 220

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010, πήρε στις 14.00 από την Καλαμάτα το ΚΤΕΛ, με προορισμό την Αθήνα. Κάθισε στη θέση 40, παράθυρο. Φόραγε ένα τζήν παντελόνι, παρ ότι η πρόγνωση μίλαγε για ακόμα μια πολύ ζεστή μέρα στην Αθήνα, και ένα μάυρο t-shirt, την τσάντα που την περνάει πάντα χιαστί, τα γυαλιά μυωπίας της και έδεσε τα μαλλιά της μια μακριά αλογοουρά. Δεν ξέχασε φυσικά να πάρει μαζί της τα δύο της κινητά. Τα είχε και τα δύο πλήρως φορτισμένα ώστε και τις τέσσερις ώρες του ταξιδιού να είναι σε διαρκή επικοινωνία με όποιον χρειαστεί αφού καταστεί μεγάλη ανάγκη να του μιλήσει και να τον ενημερώσει ότι μπήκαν αεροπειρατές στο ΚΤΕΛ ή σε όποιον απλά θελήσει να μιλήσει για τη νέα της σχέση.

Ε λοιπόν δικέ μου και τις τέσσερις ώρες μίλαγε στο κινητό. Μία στο ένα και μια στο άλλο. Δεν μιλάμε φυσικά για ερασιτέχνη. Μιλάμε για πρώτης τάξης επαγγελματία διότι δεν ακουγόταν ούτε καν σε μένα που καθόμουν δίπλα της. Και προσπάθησα, δηλαδή πραγματικά προσπάθησα να ακούσω. Μίλαγε τόσο σιγά, και συνάμα τόσο κατανοητά για το συνομιλητή της, καθώς δε χρειάστηκε ποτέ να επαναλάβει καμία φράση με ανεβασμένο τον τόνο της φωνής της. Μάλλον την έλεγαν Κατερίνα αλλά γι αυτό δεν είμαι σίγουρος. Αλλά για ένα είμαι σίγουρος καθώς είναι και το μοναδικό πράγμα το οποίο άκουσα ξεκάθαρα. Της είπε να το αφήσουν free, ή three. Έχω μια αμφιβολία για το πρώτο γράμμα. Ή free είπε ή three. Είμαι απόλυτα σίγουρος για το –ree ωστόσο.

Ομολογώ, μου διαφεύγει μια σημαντική λεπτομέρεια. Όταν στα 22 σου, τόσο την έκοψα, κάποιος σου ζητάει να το αφήσετε free, είναι απόλυτα λογικό κι επόμενο γιατί πόσοι 20άρηδες νιώθουν έτοιμοι για γάμο; Ε λίγοι. Και δεν φαίνεσαι και τόσο extravagant τύπισσα που θα προσέλκυε τον μοναδικό χιπ-χοπά προορισμένο για γάμο. Οπότε αν της είπε “free, να το αφήσουμε free” εκείνη μπορεί την ταυτόχρονη στιγμή να ενημέρωνε την κολλητή της από τη δεύτερη γραμμή σα να ήταν το Bloomberg και είχε χρέος στο κοινό για την άμεση επικαιρότητα, αλλά το συμβάν παραμένει κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Εάν όμως της είπε να το αφήσουν “three” τότε τα πράγματα μπλέκονται με αστρονομική ταχύτητα και σε διαστημικά μεγέθη. Της είπε να το «αφήσουν». Το χαν πιάσει δηλαδή το “three” και τους άρεσε και ειπαν να το αφήσουν; Και όταν λέμε three εννοούμε, 2 αγόρια ένα κορίτσι ή 2 κορίτσια ένα αγόρια; Ή μήπως ένα αγόρι, ένα κορίτσι και ένας τσοπάνης; Το είχαν πάντως και θα το αφήνανε, αν συμφωνούσε και η Κατερίνα φυσικά.

Δεν φάνηκε πολύ χαρούμενη όμως. Κοίταζε έξω από το παράθυρο σα να περίμενε από την άσφαλτο απαντήσεις. Της Κατερίνας της άρεσε ο Γιώργος (έτσι λέω τον έλεγαν). Αλλά ο Γιώργος ήθελε άλλα. Πιο free και πιο three καταστάσεις. Αλλά στο τέλος της ημέρας και στα 23 σου τα ξεπερνάς αυτά. Εσύ να σαι καλά και αγόρια ΝΑ.

Ε Κατερινιώ; Όμορφο και αθώο όπως τα κυκλάμινα και τα άστρα στον ουρανό; Κατερινώ.

Δημόσια έκκληση

σε διατάζω να γράψεις. σε διατάζω. δε σε παρακαλάω. δε σε προτρέπω ούτε και σε παροτρύνω. και για να ειμαι ειλικρινής, ουτε και σε ενθαρρύνω. δε στο προτείνω ωστόσο. σε διατάζω να γράψεις. αυτό. αυτό και ότι δεν έχεις πολλές επιλογές πέραν του να γράψεις ή να παραοδοθείς στην αέναη ενασχόληση με τη γραμματειακή υποστήριξη μιας εταιρείας που χρίζει υποστήριξης, γραμματειακής και οικονομικής και γενικά στήριξης, βάσει στατιστικής όλα αυτά. απλά αν τύχει και παραδοθείς ενημέρωσε σε παρακαλώ τους γονείς σου για να υπογράψουν την εντολή λοβοτομής. εσύ απλά θα κοιμηθείς και ουαν ξυνπήσεις θα ξυπνήσεις για πάντα γραμματέας.
γι αυτο σε ξορκίζω. γράψε. σε διατάζω. μην τα μπερδευεις στο κεφάλι σου. δε σε θεωρω άξιο συγγραφέα. απλά σε διατάζω να γράψεις. πάτα τα κουμπιά και βγάλε νόημα. πριν πατήσ εγώ το κόκκινο κουμπί και ξεκινησει η σχάση του πυρήνα του ατόμου σου.

γι αυτο σε παρακαλώ. σε παρακαλώ.