Άτιτλον διότι άχαρον

Θεία. που εισαι;
εκει που εισαι πως ειναι;
τα μάτια σου λάμπουν οποτε θα έχει πολλά φώτα φαντάζομαι.
ή πολύ ήλιο.
μήπως εισαι σε κανένα studio στο Ηollywood, ή μήπως εισαι σε καμιά παραλία στην Κυανή ακτή;
να σου βάλω τα γυαλλιά ηλίου να εισαι καλύτερα;
ή μηπως να σε πουδραρω να μη γυαλίζεις στις κάμερες;

και όταν γελάς μόνη σου. κάτι αστειο θα βλέπεις. μήπως εισαι σε κανένα cinema στο Brooklyn και βλέπεις τον Χοντρο και το Λιγνο σε νέες περιπέτειες;
ή μήπως εισαι δίπλα από τον Βασιλιά και ο γελωτοποιός κάνει καλά τη δουλειά του;

βέβαια, όταν βρίζεις και αναθεματίζεις, ξέρω καλά ποιον καταριέσαι.
και καλά της κάνεις.
και άργησες πολύ. αλλά κάλλιο αργά.

αλλα ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατι στενοχωριέσαι και κλαις.
και αυτό με στενοχωρεί το περισσότερο.

περισσότερο ακόμα και από την περασμένη Παρασκευή.

 

post update: 17/1/17

στον πάτο των μπικίνι.

δε γελάω πιά.
περάσανε αυτές οι μέρες.
οι μέρες που γελούσα.

τωρα μόνο τραβάω τα χείλη μου, που κ που, για να τα δώ να “σκάνε”.
που κ που.

ούτε και τρώω πολύ.
και αυτές οι μέρες περάσανε.
δεν έχω πολλή όρεξη.
κοπηκε η όρεξη μου μαζί με τα γέλια.

τωρα μόνο τηλεόραση κάθομαι και βλέπω.
και πίνω πια. πολύ θα έλεγε κανείς.
από το μεσημέρι.

και νιώθω μια ευτυχία γιατι δεν έχω τίποτα να περιμένω.
εχω ξαπλώσει εδω στον πάτο και αράζω.

το πολύ πολύ να μου πέσει τίποτα στο κεφάλι εδω κάτω που είμαι
αλλά ειναι πολύ σπάνιο να συμβεί,
απ ότι λένε οι άλλοι.

μερικές φορές μάλιστα με πιάνει ενα ακατάσχετο γέλιο.
αλλα δεν ειναι ακριβώς γέλιο.
ειναι κάτι μεταξύ γέλιου και βήχα.

σα να θέλω να βγάλω τα σωθικά μου.
αλλα δεν τα καταφέρνω.
και ετσι πίνω.
για να τα δω να σαπίζουν.

και δε μπορει κανείς να με σωσει.
γιατι δε θέλω να σωθώ.
ειναι ωραία εδώ.

γιατι μπορεί να μη γελάω, αλλά πίνω.
πολύ.