στον πάτο των μπικίνι.

δε γελάω πιά.
περάσανε αυτές οι μέρες.
οι μέρες που γελούσα.

τωρα μόνο τραβάω τα χείλη μου, που κ που, για να τα δώ να “σκάνε”.
που κ που.

ούτε και τρώω πολύ.
και αυτές οι μέρες περάσανε.
δεν έχω πολλή όρεξη.
κοπηκε η όρεξη μου μαζί με τα γέλια.

τωρα μόνο τηλεόραση κάθομαι και βλέπω.
και πίνω πια. πολύ θα έλεγε κανείς.
από το μεσημέρι.

και νιώθω μια ευτυχία γιατι δεν έχω τίποτα να περιμένω.
εχω ξαπλώσει εδω στον πάτο και αράζω.

το πολύ πολύ να μου πέσει τίποτα στο κεφάλι εδω κάτω που είμαι
αλλά ειναι πολύ σπάνιο να συμβεί,
απ ότι λένε οι άλλοι.

μερικές φορές μάλιστα με πιάνει ενα ακατάσχετο γέλιο.
αλλα δεν ειναι ακριβώς γέλιο.
ειναι κάτι μεταξύ γέλιου και βήχα.

σα να θέλω να βγάλω τα σωθικά μου.
αλλα δεν τα καταφέρνω.
και ετσι πίνω.
για να τα δω να σαπίζουν.

και δε μπορει κανείς να με σωσει.
γιατι δε θέλω να σωθώ.
ειναι ωραία εδώ.

γιατι μπορεί να μη γελάω, αλλά πίνω.
πολύ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s