Γενικά πολυκοσμία και ειδικά φασαρία.

Πολύς κόσμος. Πάρα πολύς κόσμος και σε επανάληψη. Πολλοί Γιάννηδες και πολλές Κωνσταντίνες. Δεν ξέρω που εμφανίστηκαν όλοι αυτοί. Αλλά σκάσανε μύτη ξαφνικά και δεν πρόλαβα να προετοιμαστώ. Δεν πρόλαβα να φύγω δηλαδή. Πολλοί και χαοτικοί. Ο καθένας με την πετριά του έτοιμη να την πετάξει στον πιο εύκολο στόχο. Αλλά εγώ δεν είμαι εύκολος στόχος. Κινούμαι διαρκώς. Για να τους μπερδεύω. Αλλά αυτό τους διασκεδάζει. Δεν ξέρω γιατί και πως επιδρά πάνω τους η συμπεριφορά μου. Είναι και πολλαπλές προσωπικότητες. Κώστηδες μέσα σους Κωνσταντίνους και Βαγγέληδες μέσα στους Λάκηδες. Και εγώ είμαι πολλαπλή προσωπικότητα. Γι’ αυτό καμιά φορά περνάμε καλά. Συμπίπτουμε καμιά φορά. Τις άλλες φορές συνήθως προλαβαίνω. Προλαβαίνω και φεύγω δηλαδή.

Χθες δεν πρόλαβα. Και η πόρτα δε σταμάτησε να ανοίγει. Χαλάσανε οι μεντεσέδες μέχρι να μπουνε όλες οι Μαρίες και οι Πέτροι συνοδεία. Μέχρι που το δωμάτιο γέμισε και όταν το κατάλαβα και αποφάσισα να φύγω ήταν κάπως αργά. Είχα χάσει το τελευταίο μετρό και η θηλιά είχε εξαντλήσει το περιθώριο ζήσης μου.

Συνέχισα να γελάω όμως , παρά το ότι η θηλιά είχε στείλει το στομάχι μου στην πλάτη μου.
Και συνέχισα να ψάχνω τα σημεία να συμπέσω παρά το ότι η θηλιά είχε θολώσει την όραση μου.
Δεν έπαψα να χαίρομαι που ήταν όλοι φίλοι μου, παρά το ότι είχα πάρει την απόφαση μου.
Ο επόμενος που θα τράβαγε το χερούλι της εξώπορτας θα ήταν και ο τελευταίος για μένα. Αφού συνδέθηκε η θηλιά με τους χαλασμένους μεντεσέδες. Δεν τη συνέδεσα εγώ.
Εγώ είχα προλάβει και είχα ήδη φύγει.

Τοκετός

Στο μετρό την Τετάρτη η αναμονή για το τρένο με κατεύθυνση τον Αγιο Αντώνη, ήταν 6 λεπτά. Στην απέναντι αποβάθρα με τον αντίθετο προορισμό, ο συρμός ήρθε γρήγορα αλλά δεν έφυγε το ίδιο γρήγορα. Κάτι συνέβη και καθυστέρησε. Κάτι συνέβη και σταμάτησε ο χρόνος. Κάποιος έσπασε το τζάμι του βαγονιού με το κεφάλι του. Χρειάστηκαν πολλές προσπάθειες αφού δεν χρησιμοποίησε τα χέρια του, ούτε και κάποιο ρόπαλο, παρά μόνο την κορυφή του κεφαλιού του. Σίγα σιγά το ράγισε. Και ράγιζε όλο και περισσότερο όσο όρμαγε πάνω του. Και μέχρι να σπάσει τελείως οι ρωγμές γέμιζαν με αίμα. Σαν ένας γραφίστας να ήταν από την άλλη πλευρά του τζαμιού και να έβαφε τα ραγίσματα του γυαλιού. Μέχρι που το έσπασε το γυαλί. Και ήταν σα να γεννήθηκε ξανά. Είδα το πρόσωπο του μέσα από τα σπασμένα γυαλιά και τα αίματα και ήταν πεντακάθαρο. Ήταν πολύ όμορφος και πολύ ικανοποιημένος. Είχε το πρόσωπο που έχουν οι διαφημιστές όταν βραβεύονται. Είχε την έκφραση που έχουν οι χρηματιστές όταν πάει καλά το χρηματιστήριο. Είχε το ύφος που έχει ένας έφηβος μπροστά από ένα πορνοπεριοδικό.

Και το ίδιο πρόσωπο είχαν όλοι οι επιβάτες του τρένου. Κανείς άλλωστε δεν προσπάθησε να τον σταματήσει. Ακόμα και ο οδηγός του συρμού απλά περίμενε. Κανείς δεν προσπάθησε να τον σώσει γιατί δεν έδειξε να χρειάζεται σωσμό. Αυτό που χρειαζόταν το πήρε μόνος του.

Και μόλις έσπασε το τζάμι και μπήκε στο βαγόνι, έκλεισαν οι πόρτες και μπήκε στο τρένο για να πάει στο Νέο κόσμο να βρει τη γυναίκα του να του καθαρίσει τα ρούχα από τα θρυμματισμένα γυαλιά και να του φιλήσει τις πληγές.

Why God it’s Monday?

Όλες οι Δευτέρες είναι άσχημες. Και μίζερες. Και οι Δευτέρες που δουλεύεις και εκείνες οι Δευτέρες που δε δουλεύεις επειδή είσαι άνεργος. Όπως εγώ τώρα. Γιατί χθες ανακάλυψα κάτι που ποτέ δεν περίμενα να ανακαλύψω. Και κάτι που ποτέ δεν ήθελα να ανακαλύψω. Ότι θέλω να ξαναβρώ δουλειά. Γιατί άμα ξαναβρώ δουλειά θα ξαναβρώ και παρέα. Θα μπω πάλι μέσα στο παιχνίδι και δε θα περνάω τις ώρες μου στον πάγκο.

Θέλουν και έχουν ανάγκη όλοι να ανήκουν κάπου και η μοναδική λέσχη που δεν απαιτεί τελετή μύησης, είναι η «μισώ-τη-δουλειά-μου-και-το-αφεντικό-μου-μαζί» λέσχη. Όταν απολύθηκα λοιπόν, δεν κατάλαβα ότι εκτός από τη δουλειά μου, έχασα και τις παρέες μου. Κανείς δε μπορεί να σου μιλήσει τα πρωινά γιατί δουλεύουνε τα πρωινά. Και κανείς δε μπορεί να ξενυχτήσει τις καθημερινές. Γιατί δουλεύουνε τα πρωινά. Και κανείς δε μπορεί να πάει μαζί σου 3ήμερο. Γιατί θα προτιμήσουν να πάνε με τις σχέσεις τους. Όταν θα συντονίσουνε τις άδειές τους. Γιατί δουλεύουν και αυτοί.

Και από τις 23 Δεκέμβρη, αναγκάστηκα να μάθω να αγαπάω τον εαυτό μου αφου δεν μπορούσα πια να μισώ το αφεντικό μου. Και αυτό έπρεπε μόνη να το κάνω αφού δεν έχω αγόρι να αρκεστώ στη δική του αγάπη.

Οι Δευτέρες είναι μίζερες. Ακόμα και ήλιο να έχει, συννεφιασμένες είναι. Ακόμα και μυστική προβολή να έχει, θα έχει πολύ κόσμο. Εργαζόμενο κόσμο που θα πάει στο Δαναό αμέσως μετά τη δουλειά για να κάνει «αποσυμπίεση» από την πίεση του γραφείου.
Εγώ από τι θα κάνω «αποσυμπίεση», από τη Μενεγάκη;

Θέλω πίεση και στρες. Από αύριο θα βάζω το κεφάλι μου και για 8 ώρες κάτω από την πρέσα. Για να απολαμβάνω περισσότερο τις προβολές στο Δαναό.
Αλλιώς θα ανοίξω την τηλεόραση στη Μενεγάκη και θα περιμένω να πεθάνω από ακατάσχετη αιμορραγία.

Πεποίθηση κοινή και μη διαπραγματεύσιμη.

Δεν περνάω ποτέ πάνω από τις σχάρες των πεζοδρομίων. Ούτε και φοράω ανοιχτόχρωμα παντελόνια. Απλά δεν είναι κάτι που κάνω. Όπως δεν τρώω τις μπάμιες έτσι και δεν κάνω ούτε αυτά. Αλλά γενικά με λες ένα cool άτομο. Και κατά γενική ομολογία θέλω να με σέβονται οι άλλοι και να με προσέχουν όταν μιλάω, κι εσύ ας πούμε, όταν μιλάμε σαν 2 πολιτισμένοι άνθρωποι και πάνω στην κουβέντα σε αποκαλέσω υπο-όν της εσχάτης υποστάθμης, δεν θα θελα να με βάλεις να το επαναλάβω, δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι. Το θεωρώ χαμένη ενέργεια. Λίγη προσοχή να μου δίνεις όταν μιλάω αρκεί για να κυλήσει το βράδυ ειρηνικά. Αυτό εν ολίγοις μου αρκεί. Λίγη προσοχή όταν μιλάω. Πέραν αυτού όταν με γνωρίσεις και μιλήσεις κάνα 5λεπτο μαζί μου θα το διαπιστώσεις ο ίδιος ότι είμαι ένα πολύ cool άτομο. Χαλαρός τύπος κι έτσι. Και κάτι ακόμα, δεν θέλω πολλές κουβεντες, θέλω την ησυχία μου. Τα πολλά λόγια με κουράζουν και βαριέμαι πολύ γρήγορα. Οπότε, μην περιμένεις πολλές συζητήσεις και αναλύσεις. Αυτά με τον ψυχολόγο σου. Αλλα αν θελήσεις κάποια στιγμη να κάνεις παρέα με ένα cool άτομο, εμένα θα πάρεις τηλέφωνο. Το ξέρεις και το ξέρω. Κι εσύ, κι εγώ, και όλοι γενικά το ξέρουν. Διότι δεν είναι και κάτι που κρύβεται. Δεν μπορώ να το κρύψω ούτε εγώ ο ίδιος. Εκτός από μερικές φορές, σπάνια βέβαια, πολύ πολύ σπάνια, που δεν ανέχομαι τα κόμπλεξ των άλλων να μου τα φοράνε καπέλο. Γενικά δε μου αρέσουν τα καπέλα, δεν είναι του στυλ μου, πόσο μάλλον τα καπέλα-κόμπλεξ, αυτά σίγουρα δεν μου αρέσουν, όσο cool και να είμαι, είναι μερικά πράγματα που ούτε εγω τα ανέχομαι. Και εκεί γίνομαι έξαλλος. Αλλά ξέρεις, όσα και να λέω και όσες παραξενιές και να έχω, είμαι cool, και όλοι με αγαπάνε. Όλοι. Όλοιόλοιόλοιόλοιόλοιόλοι.