Τοκετός

Στο μετρό την Τετάρτη η αναμονή για το τρένο με κατεύθυνση τον Αγιο Αντώνη, ήταν 6 λεπτά. Στην απέναντι αποβάθρα με τον αντίθετο προορισμό, ο συρμός ήρθε γρήγορα αλλά δεν έφυγε το ίδιο γρήγορα. Κάτι συνέβη και καθυστέρησε. Κάτι συνέβη και σταμάτησε ο χρόνος. Κάποιος έσπασε το τζάμι του βαγονιού με το κεφάλι του. Χρειάστηκαν πολλές προσπάθειες αφού δεν χρησιμοποίησε τα χέρια του, ούτε και κάποιο ρόπαλο, παρά μόνο την κορυφή του κεφαλιού του. Σίγα σιγά το ράγισε. Και ράγιζε όλο και περισσότερο όσο όρμαγε πάνω του. Και μέχρι να σπάσει τελείως οι ρωγμές γέμιζαν με αίμα. Σαν ένας γραφίστας να ήταν από την άλλη πλευρά του τζαμιού και να έβαφε τα ραγίσματα του γυαλιού. Μέχρι που το έσπασε το γυαλί. Και ήταν σα να γεννήθηκε ξανά. Είδα το πρόσωπο του μέσα από τα σπασμένα γυαλιά και τα αίματα και ήταν πεντακάθαρο. Ήταν πολύ όμορφος και πολύ ικανοποιημένος. Είχε το πρόσωπο που έχουν οι διαφημιστές όταν βραβεύονται. Είχε την έκφραση που έχουν οι χρηματιστές όταν πάει καλά το χρηματιστήριο. Είχε το ύφος που έχει ένας έφηβος μπροστά από ένα πορνοπεριοδικό.

Και το ίδιο πρόσωπο είχαν όλοι οι επιβάτες του τρένου. Κανείς άλλωστε δεν προσπάθησε να τον σταματήσει. Ακόμα και ο οδηγός του συρμού απλά περίμενε. Κανείς δεν προσπάθησε να τον σώσει γιατί δεν έδειξε να χρειάζεται σωσμό. Αυτό που χρειαζόταν το πήρε μόνος του.

Και μόλις έσπασε το τζάμι και μπήκε στο βαγόνι, έκλεισαν οι πόρτες και μπήκε στο τρένο για να πάει στο Νέο κόσμο να βρει τη γυναίκα του να του καθαρίσει τα ρούχα από τα θρυμματισμένα γυαλιά και να του φιλήσει τις πληγές.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s