last.day.at.work

Την τελευταία μέρα στη δουλειά δεν κρέμασα το παλτό μου στην κρεμάστρα. Την τελευταία μέρα στη δουλειά δεν φόρεσα καν παλτό. Είχε λιακάδα.

Είχε τον πιο ωραίο καιρό όλου του Δεκέμβρη.

Την ημέρα που πήγα στη δουλειά για να πάρω την αποζημίωσή μου δεν κράταγα τσάντα μαζί μου. ‘Έβαλα όλα τα λεφτά στο σουτιέν μου. Έτσι βγήκα στο δρόμο πλούσια σε όλα μου.

Τη Πέμπτη, που ήταν η τελευταία μέρα στη δουλειά, ήταν και προπαραμονή των Χριστουγέννων. Έτσι έκανα ένα μεγάλο τριήμερο. Ένα τριήμερο που κρατάει μέχρι τώρα, τρεις μήνες μετά.

Την τελευταία μέρα στη δουλειά κάποιοι έκλαιγαν. Αλλά δεν ήταν αυτοί που έφευγαν. Αλλά αυτοί που έμειναν. Δεν ξέρω για ποιο λόγο. Μακάρι να ‘ξεραν και οι ίδιοι.

Την τελευταία μέρα στη δουλειά έκλαψα κι εγώ λίγο. Δε το περίμενε κανείς. Ούτε κι εγώ. Αλλά να μωρέ, ήμουν, μετά από τέσσερα χρόνια, ξανά ελεύθερη. Και φοβήθηκα όπως φοβάται το καναρίνι όταν του ανοίγεις την καγκελόπορτα του κλουβιού του και του λες «πέτα». Μου δείξανε την πόρτα και μου είπανε «πέτα».

Την τελευταία μέρα στη δουλειά δεν είχα πάρει μαζί μου φαγητό από το σπίτι. Έφαγα πάλι και για πολλοστή φορά ένα κακό σάντουιτς από το σούπερ-μαρκετ. Η λιτότητα είχε ξεκινήσει μήνες πριν. Δε θα σταμάταγε τώρα.

Όταν πήγα στη δουλειά για τελευταία φορά, φόρεσα το μπλε μου παντελόνι, το κίτρινο πουκάμισο και έβαλα και τα διαμαντένια μου σκουλαρίκια. Ήταν η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου άλλωστε. Δε θα έπρεπε να φοράω τα ρούχα της πρότερης ζωής μου. Μιάς ζωής που διένυα την τελευταία της ημέρα.

Την τελευταία μέρα στη δουλειά δεν τη θυμάμαι καθαρά. Ήμουν αγουροξυπνημένη. Μόλις είχα ξυπνήσει από τον εφιάλτη….

Advertisements

3 thoughts on “last.day.at.work

  1. Με συγκίνησε. Όσο κανένα άλλο σου κείμενο. Ίσως γιατί κι η δική μου μέρα ήταν η τελευταία της πρότερης ζωής μου. Ίσως γιατί τότε ένιωσα ότι εμείς είμαστε οι εμείς και οι άλλοι είναι οι άλλοι. Και οι εμείς δεν κάνει να κάνουμε παρέα με τους άλλους. Ούτε να κλαίμε μαζί τους. Γιατί απλά είμαστε οι εμείς. Οι ευτυχείς εμείς. Εμείς που ζούμε σε ένα διαρκές τριήμερο ~ που χωρίς να το ζητήσουμε μας χαρίστηκε η ελευθερία μας. Οποία χαρά!

    Σε φιλώ
    Sula

  2. Ανακούφιση και συγκίνηση,για την καγκελόπορτα του κλουβιού που άνοιξε..
    για την τελευταία φορά που θα φορούσε τα ρούχα της πρότερης ζωής της..
    Στέκομαι πάντα στο πως ξεκινούν τα κείμενά σου, σ’αυτό η αρχή με καθήλωσε. ‘Ηταν ίσως η ιεροτελεστία που “έσπασε” τη μέρα που είχε λιακάδα.
    Με συναρπάζει το παιχνίδι που κάνεις με το χρόνο.
    Συνεχώς ο χρόνος πάει μπρος και πίσω. Κυλάει μέσα και πίσω από τις λέξεις.
    Και με ταξιδεύει…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s