Λίγο πριν τα 29.

Στα εικοσιοκτώ μου έφτασα
Και για να δούμε τι κατάφερα
Ας τα πάρουμε από την αρχή
Τότε που πήρα και την επιταγή

Όταν με απολύσανε
Και όλοι οι δρόμοι ανοίξανε
Εντελώς στα ξαφνικά

Κι έτσι την πρώτη πρώτου απόμεινα
Χωρίς δουλειά, και με ελάχιστα λεφτά
Γιατί τι νόμιζες για μένα;
Μια γραμματέας ήμουνα
και τίποτα καλύτερο

τηλέφωνα και καφέδες
Δευτέρα έως Πέμπτη
και την Παρασκευή αναλώσιμα
κλασέρ και τενεκέδες

τέσσερα χρόνια σπούδαζα
για τον Ρουσώ και τον Μακλούαν
τα άπαντά τους έμαθα
τον ίδιο τον Βέμπερ έβλεπα
στον ύπνο μου συχνά

Αλλά ας μη μιλήσουμε γι αυτό που ήθελα να γίνω
Άλλωστε δεν είχα βλέψεις τρομερές
Ούτε και κάνα «ψώνιο»
Τρανή ρεπόρτερ να γενώ
Να παίρνω συνεντεύξεις
Από ατάλαντους φελλούς
Και από λοιπούς γελοίους

Μα για το τώρα να μιλήσουμε
γι αυτό που πήγα κι έγινα

που όλη τη μέρα κάθομαι
Και μουσική ακούω
Και γίνομαι νοικοκυρά
Έτοιμη και πρόθυμη για γάμο
Με κάποιον με παρρά

Συχνά βαριέμαι δυστυχώς
Πολλές φορές θα έλεγα
Αλλά και τότε συνεχίζω
Σαν τίποτα να μην συνέβη
Αρκεί να μη δακρύζω

Γιατί όταν δακρύζω ρε παιδιά
Σταματημό δεν έχω
Τα δάκρυα γίνονται νερά
Που γρήγορα με πνίγουν

Το ξέρω ακούγομαι μελό
Μα ειλικρινά δε φταίω εγώ
Έτσι δεν είναι φίλοι μου;
Δε φταίω εγώ.
Φταίτε εσείς που δεν είστε…

εδώ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s