Δικαιολογίες.

Δε διαβάζω. Δε διαβάζω βιβλία λογοτεχνικά εννοώ. Ζηλεύω τους συγγραφείς που γράφουν ωραία διηγήματα και πληρώνει κάποιος και τυπώνει τις νουβέλες τους. Ζηλεύω αρκετά θα έλεγα.
Ούτε και σε χορευτικές παραστάσεις πηγαίνω. Ζηλεύω τα κορμιά των χορευτών. Θα θελα κι εγώ ένα τέτοιο σώμα να το κρύβω κάτω από τα χειμωνιάτικα ρούχα και να ξαφνιάζονται όλοι όταν θα παραστεί η ανάγκη και θα κάνω δύο ρόδες και δύο τριπλά λουπ στον αέρα. Και φυσικά, ούτε συναυλίες βλέπω. Ούτε κλασικές ούτε και μοντέρνες. Δεν αντέχω στο θέαμα ενός επιδέξιου κιθαρίστα που πληρώνεται για το ταλέντο του. Σίγουρα θα έχει ρίξει και πολύ δουλειά βέβαια, αλλά τα ταλέντα ξεχωρίζουν, και αυτά είναι που σπαράζουν τα μέσα μου να βλέπω.
Σκάω από τη ζήλια μου όταν βλέπω τους βιολιστές να συγχρονίζονται όλοι μαζί. Είκοσι βιολιστές να μαζεύονται κάθε μέρα και να κάνουν πρόβες για να πάνε στην άλλη άκρη του κόσμου να παίξουν μερικά κονσέρτα. Όλους αυτούς τους ζηλεύω που όταν θα τους ρωτάνε «τι δουλειά κάνετε;» θα απαντάνε «α, είμαι βιολίστρια στην κρατική ορχήστρα της Βιέννης, α».
Και ούτε και οι πολλές κοινωνικές συναναστροφές μου πολυαρέσουν. Γιατί πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος να συναντήσεις κάποιον που έχει μπει με υποτροφία στο Columbia, ή να είναι διδάκτορας στα εικοσιοκτώ του χρόνια, στο Central Saint Martin’s, και να συναναστρέφεται κι αυτός με τη σειρά του τον Chomsky και τον Moralioglou. Ή ακόμα κάποιον που είναι απλά νεότερος από εσένα. Από εμένα δηλαδή.
Και όταν με αναγκάζει η ζωή να συναναστραφώ και να συνδιαλεχτώ με άλλους και άλλες, αποφεύγω να ρωτάω, και ούτε και να με ρωτάνε θέλω. Δε θέλω να ρωτήσω και να μου πούνε «α, πήγα διακοπές στην Κορσική γιατί ήθελα κάτι διαφορετικό, α» και ούτε θέλω και να με ρωτήσουν γιατί δε θέλω να μάθουν ποτέ ποια θα είναι η δική μου ειλικρινής απάντηση σε αυτό.

Γενικά ζηλεύω. Δυστυχώς. Δεν το θέλω. Είναι που είμαι ζηλιάρα. Αλλά το κρύβω καλά. Δεν το καταλαβαίνουν οι άλλοι.
Γιατί το κρύβω καλά.
Κρύβομαι καλά. Ούτε σε συναυλίες πηγαίνω, ούτε σε θέατρα και κονσέρτα, ούτε σε μπαρ και ρεστοράν. Ευτυχώς. Κανείς δε με έχει πάρει χαμπάρι.

Είναι όλοι, όλοι αυτοί που ζηλεύω δηλαδή, ηλίθιοι εν τέλει.
(Γελάκι. Σατανικό. Μοναχικό.)

Advertisements

One thought on “Δικαιολογίες.

  1. έρχεσαι το βράδυ από Ηράκλειο να πιούμε καμιά ρακή;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s