Στη Θάλασσα.

Μπαίνανε και βγαίνανε
Και σταματημό δεν είχανε
Και μπαίνανε και ξανα βγαίνανε
Αμ τι μέσα θα καθίζανε;
Και σταματημό δεν γνωρίζανε
Ούτε και να στεγνώνανε, ούτε κι αυτό το ξέρανε
Χωρίς αιδώ κοιτούσανε
Και πλατσουρίζανε
Και μπαίνανε ξανά, και βγαίνανε
Και τον σταματημό δεν τονε μαθαίνανε
Δεν καταλαβαίνανε
Σαν τα ψάρια της θάλασσας και τα πουλιά του αέρος
Σαν φυσικό τους να ‘τανε
Ντροπή δεν δείχνανε και εμένανε χλευάζανε
Και μπαίνανε και βγαίνανε
Και στάζανε αλμύρα
Και κιόλας παραπονιόντανε
Ότι ζεστή ήταν η θάλασσα και δεν το πολύ χαιρόντανε
Και τρώγανε στο ενδιάμεσο

Το τίποτα φαινόταν να τους ένοιαζε

Κι εγώ που έξω έλιωνα
Και σέρβιρα και ίδρωνα
Καθόλου δεν τους ένοιαζα
Ούτε στιγμή δεν έδωσαν για να παρατηρήσουν
Πόσο πολύ τους ζήλευα

Που νέοι ήταν ακόμα
Και ακόμα δεν το ξέρανε
Πως το σημαντικότερο δεν ήτανε αυτό
Που μπαίνανε, δηλαδή, και βγαίνανε
Μα το σημαντικότερο ήταν άλλο

Το σημαντικότερο ήτανε…
Που ο ένας τον άλλονα είχανε…
Και η ζωή τους γέλαγε…
Και ο ήλιος δεν τους έκαιγε..

Αυτό ήταν που μέτραγε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s