Ιούλιος 2

Τέσσερις ήτανε οι ξανθές. Δύο και δύο.
Δύο σε φυσικό μέγεθος και δύο σε μινιατούρα.
Τέσσερις ήτανε στο σύνολο κι οι τέσσερις στη Βέσπα.

Οι δυο ήταν ανθρώπινες, με σάρκα από αίμα
Οι άλλες δυο πιο πλαστικές
Καλούπι εργοστασίου

Ξανθές ήταν και οι τέσσερις,
Και όλες τους ωραίες
Τι να το κάνεις όμως πια
Γινήκανε μοιραίες..

Όχι από την ομορφάδα τους
και το ξανθό τους το μαλλί,
Αλλά απ’ τη χτένα που της έπεσε,
που «έχασε» στο δρόμο η μικρή

Την κράταγε στο αριστερό,
Το αδύναμο το χέρι
Γιατί στο δυνατό το δεξιό
Ήταν η Μαίρη και η Κλαίρη

Οι δυο Μπάρμπι,
Του μπαμπά, το δώρο γενεθλίων
Πέρυσι που έγινε πέντε η μικρή,
Ή όταν έκλεισε τα δύο;

Δεν έχει σημασία όμως αυτό
Άλλο έχει σημασία
Πως πάνω στη βέσπα και οι δυο
Μάνα μαζί με κόρη
δεν φόραγαν τα δέοντα
δεν άκουσαν το νόμο

Ήταν νομίζω Ιούλιος
από τις πιο ζεστές τις μέρες
και το τσιμέντο έκαιγε
και ‘στάζαν τα μπαλκόνια
και άδειοι οι δρόμοι έτρεχαν
με αδιάφορους διαβάτες

και ενώ ήταν μια απόσταση
δυο μόλις πενταλέπτων
κι η βέσπα επιτάχυνε
-γιατί η μικρή το θέλησε
η Μαίρη και η Κλαίρη
να κυματίσουν στα μαλλιά
να μοιάσουνε μοιραίες-

κι η οδηγός δεν πρόσεξε
τους άβγαλτους τουρίστες
ενώ κι εκείνοι ανέμελοι και αποχαυνωμένοι
τα νεοκλασικά ρεμβάζανε
χαζεύαν τους μπαξέδες

και ξαφνικά εμφανίστηκαν
μπροστά από τα κορίτσια
κι η Βέσπα «παραπάτησε»
δεν έστριψε σωστά;
Δεν έπιασαν τα φρένα;
Μήπως στο δρόμο είχε νερά;
Κανείς ποτέ δεν έμαθε
Τι έφταιξε εν τέλει

Κι η Μαίρη και η Κλαίρη
Κι η Τζένη κι η Γεωργία
Στην άσφαλτο βρεθήκανε
Αλλού η μια κι αλλού η άλλη
Ανάθεμα τη συγκυρία!

Το ασθενοφόρο ήρθε γρήγορα
Μα έφτασε αργά
Και τα κορίτσια δεν κατάφεραν
Να μείνουν στη ζωή
Ήρθανε και τις βρήκανε
Ήρεμα να κοιμούνται

Η Μαιροκλαίρη από τη μια
Κι η Τζένη δίπλα στη Γωγώ
Σα να μην έγινε ποτέ
Αυτή η τραγωδία

Σαν το μοιραίο να ‘γινε γιατί έπρεπε να γίνει
Σαν να κοιμούνταν σπίτι τους
Τον μεσημεριανό τον ύπνο
Σαν να ξυπνάμε ακόμα κι εμείς
Από κακό εφιάλτη

Μα δεν κοιμούνται τα κορίτσια
Κι ούτε είναι εφιάλτης
Το ‘δειξε χθες η τηλεόραση
Το ‘παίξαν οι ειδήσεις
Έγινε το τροχαίο

Ήμουνα μάρτυρας κι εγώ
Ήμουν η Μαίρη και η Κλαιρη
Η Τζένη και η Γεωργία
Εγώ ήμουνα όλες αυτές
Όλες και καθεμία
Εγώ ήμουν ακόμα κι ο τουρίστας
Που ρέμβαζε τα σπίτια

Εγώ όλα τα προκάλεσα
Και για όλα φταίω εγώ
Έπρεπε κάπως όμως
με κάποιο τρόπο έπρεπε
το χρειαζόμουν, το ‘χα ανάγκη
Να ξαναγεννηθώ…

Advertisements