Θα κάνω πίσω.

Τσιμέντο νιώθω τα μέσα μου
Μπετόν αρμέ τα σωθικά μου
Από σκυρόδεμα το συκώτι μου
Η καρδιά και η κοιλιά μου

Ανθρακονήματα τα έντερα
Κι η σπλήνα μου και τα νεφρά μου
Από νταμάρι καταγόμενα
Και των πνευμόνων οι βρόγχοι
Από τον πιο σκληρό χάλυβα

Οι φλέβες μου υδράργυρο κυλάνε
Και αυτές και οι αρτηρίες μου
Άκαμπτες μοιάζουν να ναι

Το δέρμα μου είναι απαλό
Λευκό και βαμβακένιο
Και τα μαλλιά μου απαλά
Μεταξωτή βισκόζη

Το άγγιγμά μου τρυφερό
Σαν μάνας πάνω στο μωρό
Και τα φιλιά μου τρυφερά
Αθώα, σα να ‘ταν παιδικά

Πως συνυπάρχουν όλα αυτά;
Πως άραγε συμβαδίζουν;
Πως κολυμπάω στα βαθιά;
Πως σε δυο πόδια ισορροπώ;
Μα πώς και συνεχίζω;

Το κυριότερο όμως ερωτηματικό
Είναι γιατί δεν αντιδρώ
Γιατί κάθομαι και κοιτώ
Και περιμένω να σωθώ

Από αυτούς που ευθύνονται
Που τόσα κιλά ζυγίζω
Από αυτούς που σώθηκαν
Πριν καν εγώ «ξυπνήσω»

Τουλάχιστον τώρα «ξύπνησα»
Και θα επαναστατήσω
θα γίνω κι απ’ έξω γυάλινη
να μην δακρύζω κάθε φορά
που κι άλλο θα κάνω πίσω.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s