Αναμνήσεις & καταλήξεις

Θυμάμαι τότε που δε χαιρόμουν με τη χαρά
Μα μόνο περισσότερο λυπόμουνα
Πιο πολύ με τη λύπη ταυτιζόμουνα
Και με τη θλίψη, ένα ένιωθα
Τότε που τίποτα δεν περίμενα
Και κανείς εμένα δεν περίμενε
Και τις φορές που γέλαγα
Μέσα μου πιο δυνατά έκλαιγα
Δεν ξεχνάω τις μέρες, που αν ήταν Κυριακές ή Δευτέρες δεν ξεχώριζα
Και οι μέρες και οι νύχτες, όλες νύχτες φάνταζαν
Και στο αυτοκίνητο πάντα χριστουγεννιάτικά άκουγα
Για να νιώθω την ασφάλεια που ο χριστός και η παναγία μού’ διναν
Μα πιο παλιά τη σνόμπαρα
Γιατι δεν ήξερα τι με περίμενε
Άλλα ηθελα και άλλα κατάφερα
Άλλα μου είπανε και άλλα κατάλαβα
αφού δεν μου εξηγήσανε.

Αυτοί φταίνε που εδώ έφτασα και εκεί που εκείνοι θα καταλήξουν εγώ θα τους οδηγήσω

Γιατί ποτέ δεν θα ξεχάσω τη μέρα που κατάλαβα/ Πως πιο μόνη κι απο μόνη μου ήμουνα/ Πιο μόνη κι απο όταν με παρέα
Ακόμα και σήμερα θυμάμαι/ Την ώρα που αποφάσισα πως πολύ ασχολήθηκα/ Και πως πολύτιμο χρόνο έχασα
Σαν τωρα νιώθω τη στιγμή/ Που η πνοή μου εκπνέει/ Και ζωή μου αρχίζει από την αρχή.

Advertisements