Μέσα σε ένα μήνα.

Εκείνη τη φωτογραφία είχα αποφασίσει να μην τη βγάλω ποτέ. Κάθε μέρα μου ζητούσε να τον βγάλω μια φωτογραφία και κάθε βράδυ δεν την έβγαζα. Είτε έλειπα, είτε του έλεγα ότι ήμουν κουρασμένη, είτε απλα του έκλεινα την πόρτα στα μούτρα. Και δεν ένιωθα και τύψεις. Δεν είχα και άλλες τύψεις να νιώσω. Γιατι αν είχα αποθεματικό θα τις ένιωθα. Γιατί έτσι είμαστε εμείς οι Λέοντες. Γεμάτοι ενοχές για το μεγαλείο μας, που είναι άφταστο για τους κοινούς.
Έτσι πίστευα σε όλη μου τη ζωή. Ότι το μεγαλείο μου είναι άφταστο και ότι κάποια στιγμή, πολύ σύντομα θα λάμψει και θα με φέρει σε δύσκολη θέση, απέναντι στους άλλους που θα παρέμεναν κοινοί. Έτσι με μάθανε να πιστεύω. Και ένα μηνα πριν τα τριάντα, κατάλαβα ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο κακό που μου κάνανε στη ζωή μου. Κάθε εμπόδιο για καλό το έβλεπα και κάθε μέρα ήταν μια μέρα πιο κοντά στη ζωή που μου άξιζε. Γιατί πίστευα ότι μου άξιζε.
Όπως αναδύθηκε η Ζιζέλ από τις φαβέλες, έτσι θα αναδυόμουν κι εγώ από την Ανθούπολη. Μέχρι που ευχήθηκα πιο σκούρα να βρω τα πράγματα στη ζωή μου για να πάρω μεγαλύτερο χειροκρότημα όταν θα ανέβαινα στη σκηνή. Αλλά πάντα με άγχωνε η σκηνή. Μάλλον αποζητούσα μετά θάνατον αναγνώριση. Όπως ο Ρεμπώ και όχι όπως η Ζιζέλ.
Αλλά δεν είχα στο πρόγραμμα ούτε την παρατεταμμένη ανεργία, ούτε τη μαύρη εργασία, ούτε την αρρώστια, ούτε και την ατέρμονη μοναξιά. Αυτά ήταν μονάχα οι γραμμές ενός βιβλίου. Ενός βιβλίου η ζωή του οποίου θα ήταν η ζωή μου. Όχι αυτοβιογραφία όμως. Μυθιστόρημα. Και αυτό ήταν που το ξέχναγα πάντα.
Όλα αυτά που γράφουν δεν είναι αληθινά. Είναι μύθος. Και όλα αυτά που βλέπεις στα σινεμά, δεν είναι πραγματικά, είναι μύθος. Και η Ζιζέλ, δεν αναδύθηκε από τις φαβέλες. Κάποιος έριξε αγκίστρι στο Ρίο, και πιάστηκε τυχαία το μουνί της.
Δεν είχα προβλέψει τίποτα από όλα αυτά. Αλλά ήξερα ότι έχω αντοχές. Αλλά μόλις τώρα κατάλαβα, ένα μήνα πριν τα τριάντα, ότι δεν χρειάζεται να έχω αντοχές. Γιατί δεν έχω κανέναν. Σε αυτό τον αστείο κόσμο που ζούμε, είμαστε πιο μόνοι και από μόνοι. Πιο μόνοι και από νεκροί. Όταν θα μου επιτεθεί το θερίο, όλοι μου οι φίλοι θα φύγουνε. Και αυτό κάνανε. Φύγανε. Και μπορεί κι εγώ αυτό να έκανα. Να έφευγα. Αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ αυτό.
Γιατί μέσα στην ατυχία μου, στάθηκα τυχερή και ήμουν το πρώτο θύμα. Δε με νοιάζει αν θα είμαι το τελευταίο, ούτε εύχομαι να είμαι το τελευταίο, και ούτε εύχομαι και το αντίθετο. Το μόνο που με νοιάζει είναι να πάω να αγοράσω ένα καλό ψαλίδι και ένα σαπούνι.
Με το ψαλίδι θα κόψω τα δεσμά και με το σαπούνι θα τραβήξω τη γραμμή. Και αν δεν τα καταφέρω μέσα σε αυτό το μήνα. Με το ψαλιδι θα κόψω τον λαιμό μου και με το σαπούνι πεσκέσι, θα περάσω στον Άδη.

Advertisements