Αποδοχή

Το αποδέχτηκα. Δεν είχα πια άλλη επιλογή. Έπρεπε, να το αποδεχτώ και τα κατάφερα και το αποδέχτηκα. Πριν είχα προσπαθήσει για καιρό να το διορθώσω, να το πολεμήσω ή ακόμα και να το εξαλείψω. Προσπάθησα ακόμα και να το αγνοήσω, και τις στιγμές που με κοιτούσε να κοιτάω αλλού και τις βραδιές που με τρυπούσε με το βλέμμα του να μην πονάω. Αλλά μετά από λίγο ο πόνος με πόναγε, και η ματιά του με απογύμνωνε. Έτσι αποφάσισα πως έπρεπε να το αποδεχτώ. Το σκέφτηκα πολύ καλά, αν και πέρασε πολύς καιρός μέχρι να το καταφέρω.

Αλλά τα κατάφερα και όταν τελικά το κατάφερα, ηρέμησα. Το αποδέχτηκα και αυτό ήταν το κλειδί για να πάψει να με καρφώνει πια με το βλέμμα του και να με απογυμνώνει η ματιά του. Είχα μονάχα να το αποδεχτώ.
Οι βραδιές μου βρήκαν τον ύπνο τους και οι μέρες μου το χαμόγελό τους. Τελικά, έπρεπε απλά να το αποδεχτώ.

Την ίδια μέρα κιόλας χάρισα τον καθρέφτη σε ένα φίλο. Τώρα πια άλλος αντιμετωπίζει το διαπεραστικό βλέμμα και την γυμνή αντανάκλαση του. Κάποιος άλλος και όχι εγώ. Γιατί εγώ το αποδέχτηκα. Και μόλις το αποδέχτηκα δεν τον χρειαζόμουν πια τον καθρέφτη.
Τώρα πια ήξερα ποιος ήμουν. Ήμουν εγώ.

http://lykosmagazine.com/