Χρέος

Η μητέρα μου με χρέωσε με τον ψυχαναγκασμό της. Και απ’ τη γιαγιά μου πήρα, όλες της τις φοβίες. Από τον θείο μου, πήρα τα γαλάζια μάτια του και απ’ του πατέρα μου την αδελφή, χρεώθηκα τα μαύρα της μαλλιά.

Απ’ τη γειτονιά που μεγάλωσα και από τα παιχνίδια μου στο δρόμο, έξω από το σπίτι το ισόγειο, χρεώθηκα μια μεγάλη ουλή στο αριστερό μου γόνατο και από τον τότε γειτονά μας πήρα το ενδιαφέρον του για τα ρεμπέτικα τραγούδια.

Απ’ τον πατέρα μου μονάχα, κληρονόμησα τα οικονομικά του χρέη και ακόμα ξεπληρώνω τις αμαρτίες του και τα λάθη του σε τράπεζες και τοκογλύφους.

Αργότερα, στο δημοτικό που πήγα και μαθήτευσα, χρεώθηκα την πρώτη μου αγάπη και αμέσως μόλις μπήκα στο γυμνάσιο κάποιον άλλο, μεγαλύτερο χρέωσα κι εγώ με τη σειρά μου με ψεύτικες υποσχέσεις.

Στο λύκειο δανείστηκα βαθμούς από τους άριστους και σε εκείνους δίκαια οφείλω, το απολυτήριο που πήρα.

Στο δε πανεπιστήμιο, με ένα αυτόφωρο με φόρτωσαν για την πορεία του Πολυτεχνείου και τελικά με χρέωσαν με δυο σπασμένα τζάμια.

Όλη η ζωή μου τελικά ένα χρεωστικό χαρτί μοιάζει, και ίσως και να είναι, αλλά δεν έχει σημασία, ούτε με πολυνοιάζει.

Έτσι όπως τη δανείζομαι έτσι θα τη χαρίσω, κι έτσι όπως μου τη χρέωσαν, έτσι θα τους φεσώσω.

http://lykosmagazine.com

Εξομολόγηση

Εδώ και πολύ καιρό θέλω να στο πω αλλά πάντα το αναβάλλω. Πάντα βρίσκω την κατάλληλη στιγμή και πάντα την αφήνω να περάσει ανεκμετάλλευτη.
Ίσως να φταίει που όταν βγαίνουμε κοιτάς πάντα το κινητό σου. Ίσως πάλι να φταίει που όταν βρισκόμαστε δε νιώθω πως τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Όπως και να έχει, αυτό που θέλω να σου εξομολογηθώ συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό και όλον αυτόν τον καιρό, διστάζω και φοβάμαι πολύ να το μοιραστώ μαζί σου.

Δεν ξέρω γιατί δυσκολεύομαι τόσο πολύ να σου πω ότι σε θέλω. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με μπλοκάρει κάθε φορά που θέλω να σου πω ότι σε αγαπάω. Εδώ και χρόνια. Γιατί τόσα χρόνια που κάνουμε παρέα, έφτασα να σε αγαπήσω βαθιά και χωρίς προσδοκίες. Για πολλά χρόνια, άλλωστε, είχα εγκαταλείψει τα πλάνα μου να σου το πω ευθέως.
Αλλά σήμερα τα πλάνα σαν να βρήκαν πάτημα και η ερωτική εκμυστήρευση μπήκε πάλι στο πρόγραμμα.
Και άρχισα πάλι να σκέφτομαι πως θα ήταν άραγε αν θα σου το έλεγα, το πόσο και το γιατί σε αγαπώ, και τελικά το αποφάσισα.

Και ήρθα με μοναδικό σκοπό να σου το πω, να το βγάλω από μέσα μου και να σου αποθέσω εσένα το βαρύ φορτίο της κρυφής μου αγάπης. Ήμουν σίγουρος για τα πλάνα και το στόχο μου, μέχρι που πάλι κάτι με σταμάτησε.
Αλλά αυτή η φορά ήταν κάπως διαφορετική και κατάλαβα κάτι. Κάτι συνέβη και κατάλαβα και ξέρω πια τι είναι αυτό που με αποτρέπει από το να στα πω όλα.
Ξέρω πια τι είναι αυτό που θα χάσω, όταν σου εκμυστηρευτώ τα αισθήματά μου και τις σκέψεις μου και αποφασίζω, με την ίδια σιγουριά που τα νιώθω όλα αυτά για σένα, να μην το χάσω.

Γιατί, τώρα κατάλαβα, πως η προσμονή της αγάπης σου είναι πιο δυνατή από την ίδια σου την αγάπη και η ελπίδα ότι ίσως κάποτε με αγκαλιάσεις είναι πιο ζεστή από την ίδια σου την αγκαλιά.
Δε με νοιάζει τελικά να με αγαπήσεις , όσο σε αγαπάω εγώ. Δε με νοιάζει το αμοιβαίο, με νοιάζει το προσωπικό και πιο πολύ απ’ όλα με νοιάζει που εγώ αγαπάω.
Δε θα σου εξομολογηθώ ποτέ τίποτα, γιατί δε χρειάζεται. Η παραδοχή της αγάπης μου θα είναι περιττή αγγαρεία, αφού είμαι ήδη ευτυχισμένος και επιλέγω να μη ρισκάρω για τίποτα και για κανέναν αυτή την ανείπωτη ευτυχία.
Ούτε καν για χάρη σου.

http://lykosmagazine.com/