Εμείς οι ακοινώνητοι

Η Τέτα στη Γούβα δεν είναι μόνη της. Μένει μαζί με έναν εξαιρετικά φλύαρο γάτο που προφανώς εσκεμμένα της διαταράσσει την ησυχία του σπιτιού. Την ησυχία του σπιτιού και σε καμία περίπτωση δε διασπάει τη φασαρία του δρόμου που διαπερνάει με ευκολία τα παλιά κουφώματα και τους ελαφρούς τοίχους. Οι κόρνες, οι σειρήνες, οι φωνές των παιδιών, οι γκρίνιες των υπολοίπων και τα γκάζια των πολυκαιρισμένων ελαστικών καθιστούν την ψυχική ηρεμία σε αυτό το διαμέρισμα δυσκατόρθωτη και επίπονη διαδικασία.
Η Τέτα όμως βρήκε τρόπο να τα καταφέρει γιατί βρήκε τρόπο να απέχει από όλα αυτά. Έχει πάρει απόσταση και συνεχίζει να παίρνει αφού όσο περισσότερο μένει μόνη με το γάτο και όσο παρατηρεί από το πίσω μπαλκόνι τις μέρες να περνάνε τόσο πιο καθαρά βλέπει όλα όσα δεν έβλεπε τόσα χρόνια. Και όλο και πιο αβίαστα διαπιστώνει πως δεν είναι όλα όπως δείχνουν, δε σκέφτονται όλοι σαν εκείνη και δε υπάρχει κανένας λόγος να μοιάζει εκείνη με όλους τους άλλους δεδομένου ότι και κανείς άλλο δε μοιάζει με την ίδια.
Εμείς οι ακοινώνητοι θα είμαστε πάντα ακοινώνητοι και μετά όλα τα άλλα. Τη στιγμή που το παραδέχθηκε αυτό, σε όλους του καθρέφτες του σπιτιού κοιμήθηκε έναν ήσυχο και προσγειωμένο ύπνο.

Το επόμενο πρωί ξύπνησε ξανά με την αγωνία αν θα κερδίσει τη μάχη κι εκείνης της ημέρας. Το ίδιο βράδυ έκανε τις ίδιες παραδοχές στους ίδιους καθρέφτες και έπεσε ξανά για ύπνο από νωρίς. Έτσι περνάει η Τέτα της Γούβας τις μέρες της. Ξυπνάει, πολεμάει και κοιμάται.
Όπως ακριβώς και με την ίδια συνέπεια κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι.

Advertisements

Αντώνης Παρασκευάς

Ο Αντώνης Παρασκευάς έγινε ταινία. Η ταινία δείχνει τον Αντώνη να τα παρατάει όλα και να περνάει τις μέρες του σε ένα έρημο ξενοδοχειακό συγκρότημα. Αν μέσα στην ταινία τον έδειχνε να ψωνίζει και σε ένα έρημο πολυκατάστημα τις ώρες που είναι κλειστό θα έκανα μήνυση στη σκηνοθέτιδα για παραβίαση, παράνομη χρήση και ανήθικη οικειοποίηση των προσωπικών μου σκέψεων. Αυτά σκέφτεται η Τέτα τις ώρες που περνάει στο σπίτι και η μοναδική παρέα της είναι ο Γάκης και η βρύση που στάζει.
Η Τέτα μένει στη Γούβα, στον Άγιο Αρτέμιο, που είναι σύνορα με Νέο Κόσμο, αλλά δεν έχει νέο κόσμο όπως το Παγκράτι, ούτε κοντά στο κέντρο είναι όπως το Παγκράτι με το οποίο επίσης συνορεύει. Η Γούβα δεν είναι, λοιπόν, καθόλου όπως ήλπιζε να είναι πριν μετακομίσει εδώ, αλλά τελικά όπως ακριβώς την περίμενε να αποδειχθεί από την πρώτη στιγμή που μπήκε στην πολυκατοικία και γνώρισε τους γείτονές της.
Αλλά, τι ήλπιζε άραγε κι εκείνη από μια περιοχή που θα είχε σε εμβέλεια ενός χιλιομέτρου το Χρήστο και το κολέγιο και θα είχε σαν όνομα κάτι που πάντα αποφεύγεις και όταν τελικά πέφτεις μέσα, βρίζεις;

Γατόσκυλο

Ούτε γάτα ούτε σκύλος. Ή μήπως και τα δυο μαζί. Τι είσαι άραγε από όλα; Η Τέτα ήθελε σκύλο αλλά πήρε γάτο. Κι εσύ δείχνεις, μοιάζεις, είσαι, δηλαδή, γάτος αλλά φέρεσαι σαν σκύλος. Αναρωτιέμαι αν όλα τα πλάσματα τελικά συγκλίνουν στο τέλος της ημέρας και είμαστε όλοι το ίδιο. Η Τέτα αναρωτιέται το ίδιο κάθε φορά που επιστρέφει σπίτι και σε βλέπει να την περιμένεις γεμάτος χαρά στο βλέμμα. Αν η Τέτα βλέπει χαρά στα μάτια σου ωστόσο, κι εσύ στην Τέτα βλέπεις ανεφοδιασμό του μπωλ σου, έχει μικρή σημασία, γιατί το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Είναι όλοι χαρούμενοι. Όλοι παίρνουν αυτό που θέλουν και όλοι δίνουν ό,τι έχουν και μέχρι εκεί. Μέχρι εδώ δηλαδή.