Εμείς οι ακοινώνητοι

Η Τέτα στη Γούβα δεν είναι μόνη της. Μένει μαζί με έναν εξαιρετικά φλύαρο γάτο που προφανώς εσκεμμένα της διαταράσσει την ησυχία του σπιτιού. Την ησυχία του σπιτιού και σε καμία περίπτωση δε διασπάει τη φασαρία του δρόμου που διαπερνάει με ευκολία τα παλιά κουφώματα και τους ελαφρούς τοίχους. Οι κόρνες, οι σειρήνες, οι φωνές των παιδιών, οι γκρίνιες των υπολοίπων και τα γκάζια των πολυκαιρισμένων ελαστικών καθιστούν την ψυχική ηρεμία σε αυτό το διαμέρισμα δυσκατόρθωτη και επίπονη διαδικασία.
Η Τέτα όμως βρήκε τρόπο να τα καταφέρει γιατί βρήκε τρόπο να απέχει από όλα αυτά. Έχει πάρει απόσταση και συνεχίζει να παίρνει αφού όσο περισσότερο μένει μόνη με το γάτο και όσο παρατηρεί από το πίσω μπαλκόνι τις μέρες να περνάνε τόσο πιο καθαρά βλέπει όλα όσα δεν έβλεπε τόσα χρόνια. Και όλο και πιο αβίαστα διαπιστώνει πως δεν είναι όλα όπως δείχνουν, δε σκέφτονται όλοι σαν εκείνη και δε υπάρχει κανένας λόγος να μοιάζει εκείνη με όλους τους άλλους δεδομένου ότι και κανείς άλλο δε μοιάζει με την ίδια.
Εμείς οι ακοινώνητοι θα είμαστε πάντα ακοινώνητοι και μετά όλα τα άλλα. Τη στιγμή που το παραδέχθηκε αυτό, σε όλους του καθρέφτες του σπιτιού κοιμήθηκε έναν ήσυχο και προσγειωμένο ύπνο.

Το επόμενο πρωί ξύπνησε ξανά με την αγωνία αν θα κερδίσει τη μάχη κι εκείνης της ημέρας. Το ίδιο βράδυ έκανε τις ίδιες παραδοχές στους ίδιους καθρέφτες και έπεσε ξανά για ύπνο από νωρίς. Έτσι περνάει η Τέτα της Γούβας τις μέρες της. Ξυπνάει, πολεμάει και κοιμάται.
Όπως ακριβώς και με την ίδια συνέπεια κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s