Στην αναμονή

Με τα φωτα κλειστά
Και τα μάτια ανοιχτά, ξαπλωμένη
περιμένω

Να περάσει η ώρα
Να τελειώσει η μέρα, πάντα
ελπίζω

Να κοιμηθώ σα μωρο
Να ξυπνήσω σαν κότα, τουλάχιστον
εύχομαι

Να μου αρέσει ο καθρέφτης
Να του αρέσω κι εγώ, και έτσι
στοχεύω

Να φτάσω αθόρυβα
Και με πάταγο να φύγω, και ξανά
θα περιμένω

Κι αυτή τη μερα
Με κλειστά τα φώτα και τα μάτια ανοιχτά
Να τελειώσει
Θα αναμένω

Όπως μια επίσκεψη σε ένα ιατρείο.
Τυχαίου γιατρού.

Advertisements

Νομίζω μεγαλώνω

Κάθε μέρα μεγαλώνω όλο και περισσότερο, αλλά ποτέ το ίδιο κάθε μέρα. Κάποιες μέρες μεγαλώνω μήνες και κάποιες άλλες μέρες μένω ίδια. Το ότι μεγαλώνω, ωστόσο, το αντιλαμβάνομαι, ύστερα και σε περιοδικό χρόνο και ποτέ τη στιγμή που συμβαίνει.

Για να καταλάβεις κι εσύ, το καταλαβαίνω ότι έχω μεγαλώσει όταν το πρόσωπό μου μοιάζει κουρασμένο, ακόμα και όταν είμαι ξεκούραστη, ή κάθε φορά που ενώ κάνω δίαιτα, όχι μόνο δε χάνω κιλά, αλλά παίρνω. Αντιλαμβάνομαι το -κατά την πλειονότητα- προφανές και αναπόφευκτο, ότι –δηλαδή- και εγώ μεγαλώνω, όταν παύω να εκπλήσσομαι ακόμα και από τα πιο φοβερά συμβάντα και από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα και κάθε φορά καταλήγω να προσποιούμαι το ενδιαφέρον μου για όσα εξιστορείται ο κάθε αγγελιοφόρος. Εκείνη ακριβώς η στιγμή που παύω να δείχνω την παραμικρή συγκίνηση για τα ακραία φυσικά φαινόμενα, τις οικογενειακές τραγωδίες και τις βαριές αρρώστιες, είναι η στιγμή που συνειδητοποιώ ότι όχι μόνο μεγάλωσα, αλλά αντιλαμβάνομαι πόσο «μικρή» είμαι, ήμουν πάντα και πάντα θα είμαι.

Η μεγαλύτερη συνειδητοποίηση, όμως, των ετών που περνάνε δεν συμβαίνει ούτε την ημέρα των γενεθλίων μου, ούτε και κάθε φορά που δείχνω αμέριστη αδιαφορία για μικρά και μεγάλα.
Οι στιγμές που παύουν οι υποψίες και οι θεωρίες, αλλά συνειδητοποιώ με όλη μου τη συνείδηση ότι μεγαλώνω, αμείλικτα και ανεπιστρεπτί, είναι κάθε που κοιτάω τις ρυτίδες… των άλλων.

Όταν βλέπω τους άλλους να μεγαλώνουν, να κουράζονται και να ζητούν βοήθεια. Τότε αρχίζει ο χρόνος να αχνοφαίνεται. Όταν εκείνοι στους οποίους έτρεχα εγώ για βοήθεια μέχρι πριν μερικές μέρες, ή χρόνια, τώρα έρχονται εκείνοι σε εμένα. Τοτε αρχίζουν τα χρόνια να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Όταν εκείνοι που κάποτε ήταν μεγάλοι κι εγώ μικρή μπροστά τους, τώρα είναι μεγαλύτεροι και εγώ δεν είμαι πια μικρή και ούτε είμαι πια μπροστά τους, παρά δίπλα τους. Τότε είναι που πια ξέρω, όχι ότι μεγαλώνω, αλλά ότι έχω μεγαλώσει εδώ και πολύ καιρό.