Τηλεφώνημα

Μίλησα με τον Γιάννη. Με πήρε τηλέφωνο και έκανε σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Γέλαγε, σα να μην έχει συμβεί τίποτα και για λίγες, διάσπαρτες στιγμές με έπεισε κι εμένα και το πίστεψα κι εγώ και έκανα κι εγώ σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Κανονίζαμε να βρεθούμε. Δε θυμάμαι ποιος πήρε ποιον. Μάλλον εκείνος. Ούτε και συγκράτησα πολλά από το τηλεφώνημα, γιατί κοιμόμουν όταν με πήρε. Θυμάμαι όμως, ότι μιλήσαμε για λίγη ώρα, κανονίζοντας λεπτομέρειες για το μέρος και την ώρα συνάντησης.
Συνέχιζε να παριστάνει ότι δεν έχει συμβεί τίποτα. 

Αναρωτιέμαι τι να σημαίνει αυτό το τηλεφώνημα. Όλα τα τηλεφωνήματα κάτι σημαίνουν.  Σε ένα πρώτο επίπεδο ανάλυσης, μιλήσαμε στο τηλέφωνο, ενώ εγώ δεν είμαι του τηλεφώνου, κανονίσαμε να βρεθούμε οι δυο μας, ενώ εγώ δεν είμαι του “οι δυο μας” και δεν βιαζόμουν να το κλείσω, που εγώ είμαι του “πιάστηκε το αυτί μου, ας τελειώνουμε αυτό το μαρτύριο”. Δε βγαίνει άκρη.

Σε δεύτερο επίπεδο, δεν τον είδα, οπότε δεν ξέρω από που με έπαιρνε τηλέφωνο και (επιμένω) ακουγόταν σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Είχε ησυχία από εκεί που με έπαιρνε, και το μόνο που ακουγόταν ήταν το τρανταχτό γέλιο του Γιάννη. Αυτό το γέλιο με παρέσυρε και με έκανε κι εμένα να πιστέψω για μερικά δευτερόλεπτα, ότι δεν είχε συμβεί τίποτα, ακόμα και αν την ίδια στιγμή ήξερα ότι όλα είχαν συμβεί.

Κλείνοντας κανονίσαμε τελικά να βρεθούμε, αλλά δε θυμάμαι λεπτομέρειες.
Ούτε το “που”, ούτε το “πότε”.  Θα ήθελα σύντομα, αλλά θα προτιμούσα όχι “εκεί”.

Advertisements