Η τέχνη της σφαλιάρας

Αγαπητέ αναγνώστη,

Σε συνέχεια της ερώτησής σας, που δημοσιεύτηκε στο δέκατο τέταρτο τεύχος του περιοδικού μας, σας απαντούμε επισταμένως, αλλά συνοπτικώς, τα παρακάτω:

Υπάρχει, βεβαίως, η καλή, υπάρχει και η ανάποδη. Υπάρχει αυτή που θα σας κάνει να γυρίσετε γύρω από τον εαυτό σας δυο φορές, υπάρχει και αυτή που θα σας στείλει με γραμμική κατεύθυνση στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Αν το χέρι που θα σας δώσει την ανάποδη, φοράει δαχτυλίδι, τα προβλήματα σας αυξάνονται σημαντικά και μαζί με αυτά και τα σημάδια στο τροφαντός σας μάγουλο. Αν φοράει μεν δαχτυλίδι, αλλά σας τη δώσει από την καλή, δεν έχετε κανένα λόγο να φοβάστε για εκδορές και γδαρσίματα. Μπορείτε μάλιστα να το φαντασιωθείτε σαν ένα υπερηχητικό χάδι.

Ο αυτουργός ακόμα, μπορεί να χρησιμοποιήσει διάφορες μεθόδους για να προκαλέσει πόνο και εξευτελισμό στο θύμα του, όπως είναι –αντίστοιχα- η επιδέξια χρήση των νυχιών του -κατά το κτύπημα- και η ροχάλα, μετά την ολοκλήρωσή του.
Όσον αφορά στην αξιολόγηση του κτυπήματος, πέραν του αποτελέσματος, που κρίνεται από τον συνολικό τραυματισμό του θύματος, σημαντικό ρόλο παίζει και ο ήχος κατά την κρούση, όπως επίσης και τα συνοδευτικά επίθετα.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτ ς του λόγου που θα καταφύγετε στο κτύπημα, θα πρέπει να θυμάστε το εξής:
Ποτέ μην δείχνετε έλεος και ποτέ μην δείχνετε αμφιβολία. Μην ξεχνάτε πως η σφαλιάρα θέλει αποφασιστικότητα και τόλμη, όπως η ψήφος, το καμάκι και το χειμερινό κολύμπι.

Ευχαριστούμε πολύ,
Η συντακτική ομάδα του περιοδικού μας

lykosmagazine.com

Advertisements

Χρέος

Η μητέρα μου με χρέωσε με τον ψυχαναγκασμό της. Και απ’ τη γιαγιά μου πήρα, όλες της τις φοβίες. Από τον θείο μου, πήρα τα γαλάζια μάτια του και απ’ του πατέρα μου την αδελφή, χρεώθηκα τα μαύρα της μαλλιά.

Απ’ τη γειτονιά που μεγάλωσα και από τα παιχνίδια μου στο δρόμο, έξω από το σπίτι το ισόγειο, χρεώθηκα μια μεγάλη ουλή στο αριστερό μου γόνατο και από τον τότε γειτονά μας πήρα το ενδιαφέρον του για τα ρεμπέτικα τραγούδια.

Απ’ τον πατέρα μου μονάχα, κληρονόμησα τα οικονομικά του χρέη και ακόμα ξεπληρώνω τις αμαρτίες του και τα λάθη του σε τράπεζες και τοκογλύφους.

Αργότερα, στο δημοτικό που πήγα και μαθήτευσα, χρεώθηκα την πρώτη μου αγάπη και αμέσως μόλις μπήκα στο γυμνάσιο κάποιον άλλο, μεγαλύτερο χρέωσα κι εγώ με τη σειρά μου με ψεύτικες υποσχέσεις.

Στο λύκειο δανείστηκα βαθμούς από τους άριστους και σε εκείνους δίκαια οφείλω, το απολυτήριο που πήρα.

Στο δε πανεπιστήμιο, με ένα αυτόφωρο με φόρτωσαν για την πορεία του Πολυτεχνείου και τελικά με χρέωσαν με δυο σπασμένα τζάμια.

Όλη η ζωή μου τελικά ένα χρεωστικό χαρτί μοιάζει, και ίσως και να είναι, αλλά δεν έχει σημασία, ούτε με πολυνοιάζει.

Έτσι όπως τη δανείζομαι έτσι θα τη χαρίσω, κι έτσι όπως μου τη χρέωσαν, έτσι θα τους φεσώσω.

http://lykosmagazine.com

Εξομολόγηση

Εδώ και πολύ καιρό θέλω να στο πω αλλά πάντα το αναβάλλω. Πάντα βρίσκω την κατάλληλη στιγμή και πάντα την αφήνω να περάσει ανεκμετάλλευτη.
Ίσως να φταίει που όταν βγαίνουμε κοιτάς πάντα το κινητό σου. Ίσως πάλι να φταίει που όταν βρισκόμαστε δε νιώθω πως τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Όπως και να έχει, αυτό που θέλω να σου εξομολογηθώ συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό και όλον αυτόν τον καιρό, διστάζω και φοβάμαι πολύ να το μοιραστώ μαζί σου.

Δεν ξέρω γιατί δυσκολεύομαι τόσο πολύ να σου πω ότι σε θέλω. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με μπλοκάρει κάθε φορά που θέλω να σου πω ότι σε αγαπάω. Εδώ και χρόνια. Γιατί τόσα χρόνια που κάνουμε παρέα, έφτασα να σε αγαπήσω βαθιά και χωρίς προσδοκίες. Για πολλά χρόνια, άλλωστε, είχα εγκαταλείψει τα πλάνα μου να σου το πω ευθέως.
Αλλά σήμερα τα πλάνα σαν να βρήκαν πάτημα και η ερωτική εκμυστήρευση μπήκε πάλι στο πρόγραμμα.
Και άρχισα πάλι να σκέφτομαι πως θα ήταν άραγε αν θα σου το έλεγα, το πόσο και το γιατί σε αγαπώ, και τελικά το αποφάσισα.

Και ήρθα με μοναδικό σκοπό να σου το πω, να το βγάλω από μέσα μου και να σου αποθέσω εσένα το βαρύ φορτίο της κρυφής μου αγάπης. Ήμουν σίγουρος για τα πλάνα και το στόχο μου, μέχρι που πάλι κάτι με σταμάτησε.
Αλλά αυτή η φορά ήταν κάπως διαφορετική και κατάλαβα κάτι. Κάτι συνέβη και κατάλαβα και ξέρω πια τι είναι αυτό που με αποτρέπει από το να στα πω όλα.
Ξέρω πια τι είναι αυτό που θα χάσω, όταν σου εκμυστηρευτώ τα αισθήματά μου και τις σκέψεις μου και αποφασίζω, με την ίδια σιγουριά που τα νιώθω όλα αυτά για σένα, να μην το χάσω.

Γιατί, τώρα κατάλαβα, πως η προσμονή της αγάπης σου είναι πιο δυνατή από την ίδια σου την αγάπη και η ελπίδα ότι ίσως κάποτε με αγκαλιάσεις είναι πιο ζεστή από την ίδια σου την αγκαλιά.
Δε με νοιάζει τελικά να με αγαπήσεις , όσο σε αγαπάω εγώ. Δε με νοιάζει το αμοιβαίο, με νοιάζει το προσωπικό και πιο πολύ απ’ όλα με νοιάζει που εγώ αγαπάω.
Δε θα σου εξομολογηθώ ποτέ τίποτα, γιατί δε χρειάζεται. Η παραδοχή της αγάπης μου θα είναι περιττή αγγαρεία, αφού είμαι ήδη ευτυχισμένος και επιλέγω να μη ρισκάρω για τίποτα και για κανέναν αυτή την ανείπωτη ευτυχία.
Ούτε καν για χάρη σου.

http://lykosmagazine.com/

Τετράγωνος

Τετράγωνος. Τετράγωνος, δηλαδή εκείνος με τέσσερις γωνίες. Οξείες, ορθές, στραβές ή θεόστραβες δεν έχει σημασία. Σημασία έχει οι γωνίες να είναι τέσσερις και αυτός με τις τόσες γωνίες, θα λέγεται τετράγωνος. Αυτά βέβαια στη ζωή.
Γιατί στο σχολείο πρέπει όλες να είναι ορθές. Οι γωνίες του τετράγωνου. Γι’ αυτό όλα σου πάνε στραβά, θεόστραβα. Γιατί στο σχολείο στις μάθανε ορθές. Τις γωνίες.
Αλλά στη ζωή; Στη ζωή;
Στη ζωή είναι όλες οξείες, μυτερές και αιμοβόρες. Αν πέσεις στα μαλακά και σε καμία αμβλεία (γωνία) θα είναι γιατί πάλι ακολουθείς τους κανόνες του σχολείου και πάλι σε πλάνη θα έχεις πέσει, δηλαδή.
Με τον καιρό όμως, και με την πείρα της ζωής, θα μάθεις. Θα μάθεις καλά την ουσία, πως όλες οι γωνίες, σε δυο ευθείες καταλήγουν και οι ευθείες είναι παντού ίδιες. Στο σχολείο και στη ζωή, δεν έχουν διαφορά. Οι ευθείες. Δεν έχουν διαφορά.
Γιατί, οι γωνίες….
Οι γωνίες είναι μια άλλη ιστορία, που μάλλον δεν θέλεις να τη μάθεις,γιατί αν ήθελες, θα την ήξερες.

http://lykosmagazine.com/

Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη, για όσους δεν γνωρίζουν είναι αυτό που πρέπει να νιώθεις όταν σου δίνεται κάτι το οποίο πιθανότατα δεν το άξιζες και ενώ ήξερες ότι δεν το άξιζες, φρόντισες να το λάβεις στο απόλυτο μέγεθός του. Ή μήπως αυτό το τελευταίο λέγεται αχαριστία; Ευγνωμοσύνη, για όσους θέλουν να μάθουν είναι αυτό, που θα έπρεπε να νιώθεις όταν σου δίνεται κάτι για το οποίο δεν αγωνίστηκες, αλλά απλά στάθηκες τυχερός και το έλαβες. Ευγνωμοσύνη για όσους ενδιαφέρονται πραγματικά να μάθουν, είναι αυτό που εκφράζεις με θερμά και αληθινά λόγια και ένα μικρό δώρο σε εκείνον που σου έδωσε όλα όσα σε κάνουν να νιώθεις ευγνώμων. Ευγνωμοσύνη, τέλος, είναι αυτό που δεν νιώθουν όσοι νομίζουν πως όλα τους ανήκουν.

Αν πιστεύεις πως όλα σου ανήκουν τότε δεν μπορείς να νιώσεις το ζεστό συναίσθημα της ευγνωμοσύνης. Αν πιστεύεις και θεωρείς πως όλα σου ανήκουν, τότε δε στερείσαι μόνο τη θερμότητα της ευγνωμοσύνης, αλλά επωμίζεσαι και το βαρύ ψύχος του εγωισμού. Και ποτέ δεν θα μάθεις, όσα μαθήματα και αν σου κάνω, πως αυτό που ουσιαστικά στερείσαι δεν θα στο δώσει κανείς, γιατί αυτό ειδικά, πρέπει να το κερδίσεις μόνος σου.

http://lykosmagazine.com/

Αποδοχή

Το αποδέχτηκα. Δεν είχα πια άλλη επιλογή. Έπρεπε, να το αποδεχτώ και τα κατάφερα και το αποδέχτηκα. Πριν είχα προσπαθήσει για καιρό να το διορθώσω, να το πολεμήσω ή ακόμα και να το εξαλείψω. Προσπάθησα ακόμα και να το αγνοήσω, και τις στιγμές που με κοιτούσε να κοιτάω αλλού και τις βραδιές που με τρυπούσε με το βλέμμα του να μην πονάω. Αλλά μετά από λίγο ο πόνος με πόναγε, και η ματιά του με απογύμνωνε. Έτσι αποφάσισα πως έπρεπε να το αποδεχτώ. Το σκέφτηκα πολύ καλά, αν και πέρασε πολύς καιρός μέχρι να το καταφέρω.

Αλλά τα κατάφερα και όταν τελικά το κατάφερα, ηρέμησα. Το αποδέχτηκα και αυτό ήταν το κλειδί για να πάψει να με καρφώνει πια με το βλέμμα του και να με απογυμνώνει η ματιά του. Είχα μονάχα να το αποδεχτώ.
Οι βραδιές μου βρήκαν τον ύπνο τους και οι μέρες μου το χαμόγελό τους. Τελικά, έπρεπε απλά να το αποδεχτώ.

Την ίδια μέρα κιόλας χάρισα τον καθρέφτη σε ένα φίλο. Τώρα πια άλλος αντιμετωπίζει το διαπεραστικό βλέμμα και την γυμνή αντανάκλαση του. Κάποιος άλλος και όχι εγώ. Γιατί εγώ το αποδέχτηκα. Και μόλις το αποδέχτηκα δεν τον χρειαζόμουν πια τον καθρέφτη.
Τώρα πια ήξερα ποιος ήμουν. Ήμουν εγώ.

http://lykosmagazine.com/