Αντώνης Παρασκευάς

Ο Αντώνης Παρασκευάς έγινε ταινία. Η ταινία δείχνει τον Αντώνη να τα παρατάει όλα και να περνάει τις μέρες του σε ένα έρημο ξενοδοχειακό συγκρότημα. Αν μέσα στην ταινία τον έδειχνε να ψωνίζει και σε ένα έρημο πολυκατάστημα τις ώρες που είναι κλειστό θα έκανα μήνυση στη σκηνοθέτιδα για παραβίαση, παράνομη χρήση και ανήθικη οικειοποίηση των προσωπικών μου σκέψεων. Αυτά σκέφτεται η Τέτα τις ώρες που περνάει στο σπίτι και η μοναδική παρέα της είναι ο Γάκης και η βρύση που στάζει.
Η Τέτα μένει στη Γούβα, στον Άγιο Αρτέμιο, που είναι σύνορα με Νέο Κόσμο, αλλά δεν έχει νέο κόσμο όπως το Παγκράτι, ούτε κοντά στο κέντρο είναι όπως το Παγκράτι με το οποίο επίσης συνορεύει. Η Γούβα δεν είναι, λοιπόν, καθόλου όπως ήλπιζε να είναι πριν μετακομίσει εδώ, αλλά τελικά όπως ακριβώς την περίμενε να αποδειχθεί από την πρώτη στιγμή που μπήκε στην πολυκατοικία και γνώρισε τους γείτονές της.
Αλλά, τι ήλπιζε άραγε κι εκείνη από μια περιοχή που θα είχε σε εμβέλεια ενός χιλιομέτρου το Χρήστο και το κολέγιο και θα είχε σαν όνομα κάτι που πάντα αποφεύγεις και όταν τελικά πέφτεις μέσα, βρίζεις;

Γατόσκυλο

Ούτε γάτα ούτε σκύλος. Ή μήπως και τα δυο μαζί. Τι είσαι άραγε από όλα; Η Τέτα ήθελε σκύλο αλλά πήρε γάτο. Κι εσύ δείχνεις, μοιάζεις, είσαι, δηλαδή, γάτος αλλά φέρεσαι σαν σκύλος. Αναρωτιέμαι αν όλα τα πλάσματα τελικά συγκλίνουν στο τέλος της ημέρας και είμαστε όλοι το ίδιο. Η Τέτα αναρωτιέται το ίδιο κάθε φορά που επιστρέφει σπίτι και σε βλέπει να την περιμένεις γεμάτος χαρά στο βλέμμα. Αν η Τέτα βλέπει χαρά στα μάτια σου ωστόσο, κι εσύ στην Τέτα βλέπεις ανεφοδιασμό του μπωλ σου, έχει μικρή σημασία, γιατί το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Είναι όλοι χαρούμενοι. Όλοι παίρνουν αυτό που θέλουν και όλοι δίνουν ό,τι έχουν και μέχρι εκεί. Μέχρι εδώ δηλαδή.

Οι μεν και οι δε

Δεν είναι όλοι γεννημένοι διευθυντές
Και δεν είναι όλοι γεννημένοι ηγέτες
Δεν αξίζουν όλοι την προσοχή σου
Και ίσως ούτε και εσύ τη δική τους

Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι να γίνουν επιστήμονες
Και δεν είναι όλες προορισμένες για μητέρες
Δεν θα αναπαραχθούν όλοι
Και πιθανότατα ούτε εγώ

Κάποιοι δεν θα μάθουν ποτέ
Και κάποιους δεν θα τους νοιάξει καν
Μερικοί ίσως… ίσως και να ενδιαφερθούν
Αλλά δεν θα είναι για σενα

Κάποιοι έχουν το ρυθμό μέσα τους
Και λίγοι από αυτούς δεν είναι μαύροι
Κάποιοι έχουν μουσικό αυτί
Και αυτοί είναι -στην πραγματικότητα- ελάχιστοι

Κάποιοι ήρθαν για να αγαπήσουν
Αλλά όλοι ήρθαν για να αγαπηθούν
Πολλοί είναι ανίκανοι για το πρώτο
Αλλά οι περισσότεροι είναι αναμφίβολα ανάξιοι για το δεύτερο

Κάποιοι γεννήθηκαν επειδή κάποιος άλλος του γέννησε
Και κάποιοι γεννήθηκαν γιατί ήθελα να ξαναγεννηθούν
Για κάποιους είναι η ζωή
Και για κάποιους απο εμάς δεν είναι

Κάποιοι είναι οι μεν
Και κάποιοι είναι δε
Και μερικοί από εμάς, ανήκουμε στους δεν

Η τέχνη της σφαλιάρας

Αγαπητέ αναγνώστη,

Σε συνέχεια της ερώτησής σας, που δημοσιεύτηκε στο δέκατο τέταρτο τεύχος του περιοδικού μας, σας απαντούμε επισταμένως, αλλά συνοπτικώς, τα παρακάτω:

Υπάρχει, βεβαίως, η καλή, υπάρχει και η ανάποδη. Υπάρχει αυτή που θα σας κάνει να γυρίσετε γύρω από τον εαυτό σας δυο φορές, υπάρχει και αυτή που θα σας στείλει με γραμμική κατεύθυνση στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Αν το χέρι που θα σας δώσει την ανάποδη, φοράει δαχτυλίδι, τα προβλήματα σας αυξάνονται σημαντικά και μαζί με αυτά και τα σημάδια στο τροφαντός σας μάγουλο. Αν φοράει μεν δαχτυλίδι, αλλά σας τη δώσει από την καλή, δεν έχετε κανένα λόγο να φοβάστε για εκδορές και γδαρσίματα. Μπορείτε μάλιστα να το φαντασιωθείτε σαν ένα υπερηχητικό χάδι.

Ο αυτουργός ακόμα, μπορεί να χρησιμοποιήσει διάφορες μεθόδους για να προκαλέσει πόνο και εξευτελισμό στο θύμα του, όπως είναι –αντίστοιχα- η επιδέξια χρήση των νυχιών του -κατά το κτύπημα- και η ροχάλα, μετά την ολοκλήρωσή του.
Όσον αφορά στην αξιολόγηση του κτυπήματος, πέραν του αποτελέσματος, που κρίνεται από τον συνολικό τραυματισμό του θύματος, σημαντικό ρόλο παίζει και ο ήχος κατά την κρούση, όπως επίσης και τα συνοδευτικά επίθετα.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτ ς του λόγου που θα καταφύγετε στο κτύπημα, θα πρέπει να θυμάστε το εξής:
Ποτέ μην δείχνετε έλεος και ποτέ μην δείχνετε αμφιβολία. Μην ξεχνάτε πως η σφαλιάρα θέλει αποφασιστικότητα και τόλμη, όπως η ψήφος, το καμάκι και το χειμερινό κολύμπι.

Ευχαριστούμε πολύ,
Η συντακτική ομάδα του περιοδικού μας

lykosmagazine.com

Χρέος

Η μητέρα μου με χρέωσε με τον ψυχαναγκασμό της. Και απ’ τη γιαγιά μου πήρα, όλες της τις φοβίες. Από τον θείο μου, πήρα τα γαλάζια μάτια του και απ’ του πατέρα μου την αδελφή, χρεώθηκα τα μαύρα της μαλλιά.

Απ’ τη γειτονιά που μεγάλωσα και από τα παιχνίδια μου στο δρόμο, έξω από το σπίτι το ισόγειο, χρεώθηκα μια μεγάλη ουλή στο αριστερό μου γόνατο και από τον τότε γειτονά μας πήρα το ενδιαφέρον του για τα ρεμπέτικα τραγούδια.

Απ’ τον πατέρα μου μονάχα, κληρονόμησα τα οικονομικά του χρέη και ακόμα ξεπληρώνω τις αμαρτίες του και τα λάθη του σε τράπεζες και τοκογλύφους.

Αργότερα, στο δημοτικό που πήγα και μαθήτευσα, χρεώθηκα την πρώτη μου αγάπη και αμέσως μόλις μπήκα στο γυμνάσιο κάποιον άλλο, μεγαλύτερο χρέωσα κι εγώ με τη σειρά μου με ψεύτικες υποσχέσεις.

Στο λύκειο δανείστηκα βαθμούς από τους άριστους και σε εκείνους δίκαια οφείλω, το απολυτήριο που πήρα.

Στο δε πανεπιστήμιο, με ένα αυτόφωρο με φόρτωσαν για την πορεία του Πολυτεχνείου και τελικά με χρέωσαν με δυο σπασμένα τζάμια.

Όλη η ζωή μου τελικά ένα χρεωστικό χαρτί μοιάζει, και ίσως και να είναι, αλλά δεν έχει σημασία, ούτε με πολυνοιάζει.

Έτσι όπως τη δανείζομαι έτσι θα τη χαρίσω, κι έτσι όπως μου τη χρέωσαν, έτσι θα τους φεσώσω.

http://lykosmagazine.com

Εξομολόγηση

Εδώ και πολύ καιρό θέλω να στο πω αλλά πάντα το αναβάλλω. Πάντα βρίσκω την κατάλληλη στιγμή και πάντα την αφήνω να περάσει ανεκμετάλλευτη.
Ίσως να φταίει που όταν βγαίνουμε κοιτάς πάντα το κινητό σου. Ίσως πάλι να φταίει που όταν βρισκόμαστε δε νιώθω πως τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Όπως και να έχει, αυτό που θέλω να σου εξομολογηθώ συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό και όλον αυτόν τον καιρό, διστάζω και φοβάμαι πολύ να το μοιραστώ μαζί σου.

Δεν ξέρω γιατί δυσκολεύομαι τόσο πολύ να σου πω ότι σε θέλω. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με μπλοκάρει κάθε φορά που θέλω να σου πω ότι σε αγαπάω. Εδώ και χρόνια. Γιατί τόσα χρόνια που κάνουμε παρέα, έφτασα να σε αγαπήσω βαθιά και χωρίς προσδοκίες. Για πολλά χρόνια, άλλωστε, είχα εγκαταλείψει τα πλάνα μου να σου το πω ευθέως.
Αλλά σήμερα τα πλάνα σαν να βρήκαν πάτημα και η ερωτική εκμυστήρευση μπήκε πάλι στο πρόγραμμα.
Και άρχισα πάλι να σκέφτομαι πως θα ήταν άραγε αν θα σου το έλεγα, το πόσο και το γιατί σε αγαπώ, και τελικά το αποφάσισα.

Και ήρθα με μοναδικό σκοπό να σου το πω, να το βγάλω από μέσα μου και να σου αποθέσω εσένα το βαρύ φορτίο της κρυφής μου αγάπης. Ήμουν σίγουρος για τα πλάνα και το στόχο μου, μέχρι που πάλι κάτι με σταμάτησε.
Αλλά αυτή η φορά ήταν κάπως διαφορετική και κατάλαβα κάτι. Κάτι συνέβη και κατάλαβα και ξέρω πια τι είναι αυτό που με αποτρέπει από το να στα πω όλα.
Ξέρω πια τι είναι αυτό που θα χάσω, όταν σου εκμυστηρευτώ τα αισθήματά μου και τις σκέψεις μου και αποφασίζω, με την ίδια σιγουριά που τα νιώθω όλα αυτά για σένα, να μην το χάσω.

Γιατί, τώρα κατάλαβα, πως η προσμονή της αγάπης σου είναι πιο δυνατή από την ίδια σου την αγάπη και η ελπίδα ότι ίσως κάποτε με αγκαλιάσεις είναι πιο ζεστή από την ίδια σου την αγκαλιά.
Δε με νοιάζει τελικά να με αγαπήσεις , όσο σε αγαπάω εγώ. Δε με νοιάζει το αμοιβαίο, με νοιάζει το προσωπικό και πιο πολύ απ’ όλα με νοιάζει που εγώ αγαπάω.
Δε θα σου εξομολογηθώ ποτέ τίποτα, γιατί δε χρειάζεται. Η παραδοχή της αγάπης μου θα είναι περιττή αγγαρεία, αφού είμαι ήδη ευτυχισμένος και επιλέγω να μη ρισκάρω για τίποτα και για κανέναν αυτή την ανείπωτη ευτυχία.
Ούτε καν για χάρη σου.

http://lykosmagazine.com/

Τετράγωνος

Τετράγωνος. Τετράγωνος, δηλαδή εκείνος με τέσσερις γωνίες. Οξείες, ορθές, στραβές ή θεόστραβες δεν έχει σημασία. Σημασία έχει οι γωνίες να είναι τέσσερις και αυτός με τις τόσες γωνίες, θα λέγεται τετράγωνος. Αυτά βέβαια στη ζωή.
Γιατί στο σχολείο πρέπει όλες να είναι ορθές. Οι γωνίες του τετράγωνου. Γι’ αυτό όλα σου πάνε στραβά, θεόστραβα. Γιατί στο σχολείο στις μάθανε ορθές. Τις γωνίες.
Αλλά στη ζωή; Στη ζωή;
Στη ζωή είναι όλες οξείες, μυτερές και αιμοβόρες. Αν πέσεις στα μαλακά και σε καμία αμβλεία (γωνία) θα είναι γιατί πάλι ακολουθείς τους κανόνες του σχολείου και πάλι σε πλάνη θα έχεις πέσει, δηλαδή.
Με τον καιρό όμως, και με την πείρα της ζωής, θα μάθεις. Θα μάθεις καλά την ουσία, πως όλες οι γωνίες, σε δυο ευθείες καταλήγουν και οι ευθείες είναι παντού ίδιες. Στο σχολείο και στη ζωή, δεν έχουν διαφορά. Οι ευθείες. Δεν έχουν διαφορά.
Γιατί, οι γωνίες….
Οι γωνίες είναι μια άλλη ιστορία, που μάλλον δεν θέλεις να τη μάθεις,γιατί αν ήθελες, θα την ήξερες.

http://lykosmagazine.com/