Τέσσερα κορίτσια

Τέσσερα κορίτσια βγήκαν για να πιουν κρασί την Πέμπτη στην Ηπίτου. Γνωρίζονται όλες από το σχολείο των παιδιών. Το σχολείο είναι ιδιωτικό και οι ίδιες μοιάζουν για μαμάδες του ιδιωτικού. Κάθισαν μέσα να πιουν το κρασί τους, αλλά όταν ήρθε η ώρα του τσιγάρου, βγήκαν και οι τέσσερις έξω για να καπνίσουν. Πέρασαν ωραία τα κορίτσια, όπως κάθε φορά που βγαίνουν χωρίς τους συζύγους και νιώθουν για λίγο μοιραίες, και ελαφρώς λιγότερο ακέραιες. Το γαλλικό κρασί, τα ακριβά ρούχα και η κρυφή παραδοχή ότι τα έχουν όλα στη ζωή τους, ακόμα κι αν τους χαρίστηκαν για την ομορφιά τους, τις κάνουν να νιώθουν βασίλισσες.
Δυο άλλα κορίτσια βγήκαν για να πιουν κι εκείνα ένα κρασί την Πέμπτη στην Ηπίτου. Αυτά τα κορίτσια γνωρίζονται από τη σχολή, από το δημόσιο πανεπιστήμιο γιατί και οι δυο είναι κορίτσια των δυτικών προαστίων. Αυτά τα κορίτσια κάθισαν έξω και δεν ήπιαν κρασί. Ήπιαν μπύρες και κάπνιζαν από την πρώτη στιγμή με δανεικές φωτιές. Αυτά τα κορίτσια ζουν άλλες ζωές που δεν οδηγούν σε καμία παραδοχή και σε κανένα μεγαλείο. Τα κορίτσια που πίνουν μπύρα στα wine bar είναι μοναχα κορίτσια και κάποιες φορές δανείζονται φωτιές. Όλα τα άλλα τα έχουν κερδισμένα με το σπαθί τους.
Τέλος, δυο ακόμα κορίτσια πήγαν για καφέ στη Μάρκου Μουσούρου. Το επόμενο μεσημέρι της Πέμπτης. Αυτά τα κορίτσια γνωρίζονται από το κολέγιο. Το ιδιωτικό γιατί εκεί δουλεύουν και δεν φοιτούν. Αυτά τα κορίτσια περάσανε πιο ωραία από όλα τα προηγούμενα και από όλα τα επόμενα. Απλά και μόνο επειδή το μεσημέρι ήταν ήσυχο και είχε και της Παρασκευής τη γλύκα.
Ένα ή περισσότερα από αυτά τα κορίτσια είναι η Τέτα μας.

 

Advertisements

Εμείς οι ακοινώνητοι

Η Τέτα στη Γούβα δεν είναι μόνη της. Μένει μαζί με έναν εξαιρετικά φλύαρο γάτο που προφανώς εσκεμμένα της διαταράσσει την ησυχία του σπιτιού. Την ησυχία του σπιτιού και σε καμία περίπτωση δε διασπάει τη φασαρία του δρόμου που διαπερνάει με ευκολία τα παλιά κουφώματα και τους ελαφρούς τοίχους. Οι κόρνες, οι σειρήνες, οι φωνές των παιδιών, οι γκρίνιες των υπολοίπων και τα γκάζια των πολυκαιρισμένων ελαστικών καθιστούν την ψυχική ηρεμία σε αυτό το διαμέρισμα δυσκατόρθωτη και επίπονη διαδικασία.
Η Τέτα όμως βρήκε τρόπο να τα καταφέρει γιατί βρήκε τρόπο να απέχει από όλα αυτά. Έχει πάρει απόσταση και συνεχίζει να παίρνει αφού όσο περισσότερο μένει μόνη με το γάτο και όσο παρατηρεί από το πίσω μπαλκόνι τις μέρες να περνάνε τόσο πιο καθαρά βλέπει όλα όσα δεν έβλεπε τόσα χρόνια. Και όλο και πιο αβίαστα διαπιστώνει πως δεν είναι όλα όπως δείχνουν, δε σκέφτονται όλοι σαν εκείνη και δε υπάρχει κανένας λόγος να μοιάζει εκείνη με όλους τους άλλους δεδομένου ότι και κανείς άλλο δε μοιάζει με την ίδια.
Εμείς οι ακοινώνητοι θα είμαστε πάντα ακοινώνητοι και μετά όλα τα άλλα. Τη στιγμή που το παραδέχθηκε αυτό, σε όλους του καθρέφτες του σπιτιού κοιμήθηκε έναν ήσυχο και προσγειωμένο ύπνο.

Το επόμενο πρωί ξύπνησε ξανά με την αγωνία αν θα κερδίσει τη μάχη κι εκείνης της ημέρας. Το ίδιο βράδυ έκανε τις ίδιες παραδοχές στους ίδιους καθρέφτες και έπεσε ξανά για ύπνο από νωρίς. Έτσι περνάει η Τέτα της Γούβας τις μέρες της. Ξυπνάει, πολεμάει και κοιμάται.
Όπως ακριβώς και με την ίδια συνέπεια κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι.

Αντώνης Παρασκευάς

Ο Αντώνης Παρασκευάς έγινε ταινία. Η ταινία δείχνει τον Αντώνη να τα παρατάει όλα και να περνάει τις μέρες του σε ένα έρημο ξενοδοχειακό συγκρότημα. Αν μέσα στην ταινία τον έδειχνε να ψωνίζει και σε ένα έρημο πολυκατάστημα τις ώρες που είναι κλειστό θα έκανα μήνυση στη σκηνοθέτιδα για παραβίαση, παράνομη χρήση και ανήθικη οικειοποίηση των προσωπικών μου σκέψεων. Αυτά σκέφτεται η Τέτα τις ώρες που περνάει στο σπίτι και η μοναδική παρέα της είναι ο Γάκης και η βρύση που στάζει.
Η Τέτα μένει στη Γούβα, στον Άγιο Αρτέμιο, που είναι σύνορα με Νέο Κόσμο, αλλά δεν έχει νέο κόσμο όπως το Παγκράτι, ούτε κοντά στο κέντρο είναι όπως το Παγκράτι με το οποίο επίσης συνορεύει. Η Γούβα δεν είναι, λοιπόν, καθόλου όπως ήλπιζε να είναι πριν μετακομίσει εδώ, αλλά τελικά όπως ακριβώς την περίμενε να αποδειχθεί από την πρώτη στιγμή που μπήκε στην πολυκατοικία και γνώρισε τους γείτονές της.
Αλλά, τι ήλπιζε άραγε κι εκείνη από μια περιοχή που θα είχε σε εμβέλεια ενός χιλιομέτρου το Χρήστο και το κολέγιο και θα είχε σαν όνομα κάτι που πάντα αποφεύγεις και όταν τελικά πέφτεις μέσα, βρίζεις;

Γατόσκυλο

Ούτε γάτα ούτε σκύλος. Ή μήπως και τα δυο μαζί. Τι είσαι άραγε από όλα; Η Τέτα ήθελε σκύλο αλλά πήρε γάτο. Κι εσύ δείχνεις, μοιάζεις, είσαι, δηλαδή, γάτος αλλά φέρεσαι σαν σκύλος. Αναρωτιέμαι αν όλα τα πλάσματα τελικά συγκλίνουν στο τέλος της ημέρας και είμαστε όλοι το ίδιο. Η Τέτα αναρωτιέται το ίδιο κάθε φορά που επιστρέφει σπίτι και σε βλέπει να την περιμένεις γεμάτος χαρά στο βλέμμα. Αν η Τέτα βλέπει χαρά στα μάτια σου ωστόσο, κι εσύ στην Τέτα βλέπεις ανεφοδιασμό του μπωλ σου, έχει μικρή σημασία, γιατί το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Είναι όλοι χαρούμενοι. Όλοι παίρνουν αυτό που θέλουν και όλοι δίνουν ό,τι έχουν και μέχρι εκεί. Μέχρι εδώ δηλαδή.

Οι μεν και οι δε

Δεν είναι όλοι γεννημένοι διευθυντές
Και δεν είναι όλοι γεννημένοι ηγέτες
Δεν αξίζουν όλοι την προσοχή σου
Και ίσως ούτε και εσύ τη δική τους

Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι να γίνουν επιστήμονες
Και δεν είναι όλες προορισμένες για μητέρες
Δεν θα αναπαραχθούν όλοι
Και πιθανότατα ούτε εγώ

Κάποιοι δεν θα μάθουν ποτέ
Και κάποιους δεν θα τους νοιάξει καν
Μερικοί ίσως… ίσως και να ενδιαφερθούν
Αλλά δεν θα είναι για σενα

Κάποιοι έχουν το ρυθμό μέσα τους
Και λίγοι από αυτούς δεν είναι μαύροι
Κάποιοι έχουν μουσικό αυτί
Και αυτοί είναι -στην πραγματικότητα- ελάχιστοι

Κάποιοι ήρθαν για να αγαπήσουν
Αλλά όλοι ήρθαν για να αγαπηθούν
Πολλοί είναι ανίκανοι για το πρώτο
Αλλά οι περισσότεροι είναι αναμφίβολα ανάξιοι για το δεύτερο

Κάποιοι γεννήθηκαν επειδή κάποιος άλλος του γέννησε
Και κάποιοι γεννήθηκαν γιατί ήθελα να ξαναγεννηθούν
Για κάποιους είναι η ζωή
Και για κάποιους απο εμάς δεν είναι

Κάποιοι είναι οι μεν
Και κάποιοι είναι δε
Και μερικοί από εμάς, ανήκουμε στους δεν

Η τέχνη της σφαλιάρας

Αγαπητέ αναγνώστη,

Σε συνέχεια της ερώτησής σας, που δημοσιεύτηκε στο δέκατο τέταρτο τεύχος του περιοδικού μας, σας απαντούμε επισταμένως, αλλά συνοπτικώς, τα παρακάτω:

Υπάρχει, βεβαίως, η καλή, υπάρχει και η ανάποδη. Υπάρχει αυτή που θα σας κάνει να γυρίσετε γύρω από τον εαυτό σας δυο φορές, υπάρχει και αυτή που θα σας στείλει με γραμμική κατεύθυνση στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Αν το χέρι που θα σας δώσει την ανάποδη, φοράει δαχτυλίδι, τα προβλήματα σας αυξάνονται σημαντικά και μαζί με αυτά και τα σημάδια στο τροφαντός σας μάγουλο. Αν φοράει μεν δαχτυλίδι, αλλά σας τη δώσει από την καλή, δεν έχετε κανένα λόγο να φοβάστε για εκδορές και γδαρσίματα. Μπορείτε μάλιστα να το φαντασιωθείτε σαν ένα υπερηχητικό χάδι.

Ο αυτουργός ακόμα, μπορεί να χρησιμοποιήσει διάφορες μεθόδους για να προκαλέσει πόνο και εξευτελισμό στο θύμα του, όπως είναι –αντίστοιχα- η επιδέξια χρήση των νυχιών του -κατά το κτύπημα- και η ροχάλα, μετά την ολοκλήρωσή του.
Όσον αφορά στην αξιολόγηση του κτυπήματος, πέραν του αποτελέσματος, που κρίνεται από τον συνολικό τραυματισμό του θύματος, σημαντικό ρόλο παίζει και ο ήχος κατά την κρούση, όπως επίσης και τα συνοδευτικά επίθετα.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτ ς του λόγου που θα καταφύγετε στο κτύπημα, θα πρέπει να θυμάστε το εξής:
Ποτέ μην δείχνετε έλεος και ποτέ μην δείχνετε αμφιβολία. Μην ξεχνάτε πως η σφαλιάρα θέλει αποφασιστικότητα και τόλμη, όπως η ψήφος, το καμάκι και το χειμερινό κολύμπι.

Ευχαριστούμε πολύ,
Η συντακτική ομάδα του περιοδικού μας

lykosmagazine.com

Χρέος

Η μητέρα μου με χρέωσε με τον ψυχαναγκασμό της. Και απ’ τη γιαγιά μου πήρα, όλες της τις φοβίες. Από τον θείο μου, πήρα τα γαλάζια μάτια του και απ’ του πατέρα μου την αδελφή, χρεώθηκα τα μαύρα της μαλλιά.

Απ’ τη γειτονιά που μεγάλωσα και από τα παιχνίδια μου στο δρόμο, έξω από το σπίτι το ισόγειο, χρεώθηκα μια μεγάλη ουλή στο αριστερό μου γόνατο και από τον τότε γειτονά μας πήρα το ενδιαφέρον του για τα ρεμπέτικα τραγούδια.

Απ’ τον πατέρα μου μονάχα, κληρονόμησα τα οικονομικά του χρέη και ακόμα ξεπληρώνω τις αμαρτίες του και τα λάθη του σε τράπεζες και τοκογλύφους.

Αργότερα, στο δημοτικό που πήγα και μαθήτευσα, χρεώθηκα την πρώτη μου αγάπη και αμέσως μόλις μπήκα στο γυμνάσιο κάποιον άλλο, μεγαλύτερο χρέωσα κι εγώ με τη σειρά μου με ψεύτικες υποσχέσεις.

Στο λύκειο δανείστηκα βαθμούς από τους άριστους και σε εκείνους δίκαια οφείλω, το απολυτήριο που πήρα.

Στο δε πανεπιστήμιο, με ένα αυτόφωρο με φόρτωσαν για την πορεία του Πολυτεχνείου και τελικά με χρέωσαν με δυο σπασμένα τζάμια.

Όλη η ζωή μου τελικά ένα χρεωστικό χαρτί μοιάζει, και ίσως και να είναι, αλλά δεν έχει σημασία, ούτε με πολυνοιάζει.

Έτσι όπως τη δανείζομαι έτσι θα τη χαρίσω, κι έτσι όπως μου τη χρέωσαν, έτσι θα τους φεσώσω.

http://lykosmagazine.com